گرفتند ، پس اى خداوند مهربان ، هر كس رو به سوى تو آورد به او توجه و عنايت فرمودى و با فضل و كرمت بر او احسان نمودى و به كسانى هم كه از ياد تو غافل ماندند ، مهربان و رءوفى ، و با جاذبهء محبت خويش آنان را نيز به درگاهت مىكشانى و اى خداى كريم از تو درخواست دارم كه سهم مرا از فضل خود افزونتر و منزلتم را نزد خويش بالاتر از همگان قرار دهى و قسمتم را از دوستى و عشق خودت بيشتر و نصيبت معرفتم را بالاتر قرار دهى بطورى كه توجهم از همه منقطع و تنها به سوى تو باشد و دلم مشتاق تو گردد خدايا مقصد و مقصودم تويى نه غير تو و از شوق تو بيدارم و كمتر به خواب مىروم و مقام وصالت تنها آرزوى من است ، شوق و علاقه‌ام منحصر به تو و سرگردان و شيداى محبّت توأم و دلباختهء تو هستم و هدفم خشنودى توست و محتاج ديدار رحمت توأم و نعمت جوارت خواستهء من ، و مقام و مرتبهء قرب درگاهت منتهاى آرزوى من است و حال راز و نياز با تو باعث شادى و آرامش‌بخش خاطر من است ، اى آن كه در نزد تو داروى شفابخش بيمارى و تسكين حرارت دل و رفع غم و اندوه من است ، پس اى خداى بزرگ در هنگام وحشت و ترس انيس و مونس من باش و عذر مرا نسبت به لغزشهايم ببخش و از بديهايم درگذر و توبه‌ام را بپذير و دعايم را مستجاب گردان و مرا از انجام گناه نگهدار و از فقر و درماندگيم بىنياز كن و مرا از درگاه خويش جدا مساز اى آن كه تو نعمت و بهشت و دنيا و آخرت منى ، اى بخشنده‌ترين بخشايندگان . » ( 1 ) امام عليه السلام در اين مناجات ، از غير خدا بريده و تنها روح و عواطف و تمام مشاعرش به او پيوسته است بطورى كه جز او را نديده و صميمانه از او درخواست دارد كه راه رسيدن به قرب درگاهش را نصيب او گرداند و از نزديكترين راهها او را به دربار خود راه دهد و به بندگان شايستهء خويش ملحق سازد ، آن كسانى كه هيچ كس بر ايشان سبقت نگرفته و پيش از همه كس به