نگهدار ، اى مهربان خدا و اى پرمهر و احسان و اى بخشنده و با رأفت و اى جبران‌كننده و با جبروت و اى آمرزنده ، اى پرده‌پوش ، به رحمت خودت مرا از آتش عذابت نجات ده و از ننگ و رسوايى مصون دار در آن روزى كه نيكان را از بدان جدا مىسازى و هنگامهء حالات و عقبات سهمگين فرا مىرسد و نيكوكاران به مقام قربت مىرسند و بدكاران از لطف و رحمتت دور مىشوند و هر كسى به جزاى اعمالش مىرسد و به هيچ كس ستم روا نمىگردد . . . » ( 1 ) امام عليه السلام در اين مناجات در گفتگو با خداى تعالى را گشوده است ، و با تمام ادب و خضوع با ذات مقدس حق سخن مىگويد ، با اين اميد كه او مؤمنان و موحّدان را عذاب نكند و آتش دوزخ بدن ايشان را نسوزاند ، حاشا بر كرم و بزرگوارى خداى تعالى ، صورتهايى را كه در برابر عظمت او به خاك ساييده شده ، دچار عذاب كند و زبانهايى را كه ثناى او را گفته و گوشهايى را كه از شنيدن ياد او لذّت برده و دستهايى را كه به درگاه او براى دعا و به آرزوى لطف و رحمت او بلند شده است به عقوبت مبتلا نمايد زيرا كه عذاب خدا مخصوص گنهكاران و مجرمان از دشمنان اوست . ( 2 ) مناجات چهارم اين مناجات معروف به « مناجات راجين » است و امام عليه السلام در اين مناجات به بخششها و الطاف الهى نسبت به خود ، به شرح زير اميدوار است : « يا من اذا سأله عبد اعطاه ، و اذا امّل ما عنده بلّغه مناه ، و اذا اقبل عليه قرّبه و ادناه ، و اذا جاهره بالعصيان ستر على ذنبه و غطّاه ، و اذا توكّل عليه احسبه و كفاه . الهي من الّذي نزل بك ملتمسا قراك فما قريته ؟ و من الّذي اناخ ببابك مرتجيا نداك فما اوليته ؟ أ يحسن ان