مستجاب كنى و اميدم را به لطف خويش نااميد نفرمايى و توبه‌ام را بپذيرى و به رحمت و عنايت خويش از خطايم درگذرى اى مهربانترين مهربانان . . . » ( 1 ) آنچه مسلّم است و كمترين ترديدى نيست ؛ امام زين العابدين عليه السلام در سراسر زندگيش يك چشم بر هم زدن بر خلاف دستور خدا عمل نكرده و هرگز مرتكب گناهى نشده است و در هدايت ، پرهيزكارى و تقوايش در صف اول از اين امت بود و به وسيلهء اين مناجات و نظاير آن ، تنها به اين منظور با خداى تعالى چنين راز و نياز مىكند تا اين امّت را آگاهى دهد و به راه خير و صحيح راهنمايى كند و به توبه و انابه دعوت نمايد زيرا كه توبه انسان را از گناهان و جرايمى كه در زندگيش مرتكب شده است پاك مىكند و بديها و خطاهايش را مىزدايد و مشمول مغفرت و رضوان الهى مىگرداند . ( 2 ) مناجات دوم اين مناجات معروف به « مناجات شاكين » است ، كه امام عليه السلام در اين مناجات از نفس خود شكوه كرده و از خداوند به شرح ذيل درخواست اصلاح حال آن را دارد : « الهي اليك اشكو نفسا بالسّوء امّارة و الى الخطيئة مبادرة ، و بمعاصيك مولعة ، و لسخطك متعرّضة ، تسلك بي مسالك المهالك ، و تجعلني عندك اهون هالك ، كثيرة العلل طويلة الأمل ، ان مسّها الشّرّ تجزع ، و ان مسّها الخير تمنع ، ميّالة الى اللّعب و اللّهو مملوّة بالغفلة و السّهو ، تسرع بي الى الحوبة ، و تسوّفني بالتّوبة . الهي اشكو اليك عدوّا يضلّني ، و شيطانا يغويني ، قد ملأ بالوسواس صدري ، و احاطت هواجسه بقلبي ، يعاضد