كنى سپاسگزارم زيرا از قبل نيز عفو تو شامل حال من بوده و لباس عافيت بر تنم پوشانده‌اى ، پس خداوندا از درگاه تو ، به حق اسماء جلالت مىخواهم آن اسمايى كه در خزانهء غيبت نهان داشته‌اى و به آن نامهاى مقدست كه رحمتت را شامل حال من بگردانى و اين نفس ناشكيبا و بيچارهء مرا كه تاب تحمل تابش آفتاب را ندارد پس چگونه طاقت تحمّل آتش دوزخ تو را خواهد داشت ؟ و از شنيدن صداى رعد و برق آسمانيت بىتاب مىشود چگونه بر قهر و غضبت طاقت خواهد داشت ؟ پس اى خدا به من رحم كن كه من بسيار ناچيزم و قدرتم اندك است ، و عذاب كردن من به مقدار ذرّه‌اى بر ملك تو نخواهد افزود و اگر عذاب من چيزى بر ملك تو نمىافزود من تن به آن عذاب مىدادم و از تو درخواست شكيبايى بر تحمل عذابت مىنمودم و دوست مىداشتم عذابى را كه چيزى به ملك تو مىافزايد تحمل كنم ، ليكن اى خداى بزرگ سلطنت و بىنيازى تو بالاتر از اينها و پاينده‌تر از آن است كه طاعت مطيعان چيزى بر آن بيفزايد و يا نافرمانى گنهكاران چيزى از آن بكاهد ، بنابراين به حال زارم ترحم فرما اى بخشنده‌ترين بخشايندگان و از گناهانم درگذر ، اى صاحب جلال و عظمت و توبه‌ام را بپذير اى خداوندى كه تو توبه‌پذير و بسيار مهربانى . » ( 1 ) اين دعاى شريف مشتمل بر تضرّع امام عليه السلام و توسّل او به خداى تعالى است با اين اميد كه خداوند بر او منّت نهاده رحمت و آمرزش خود را شامل حال او گرداند و عفو فراگير خويش را كه همه چيز را دربرگرفته است او را نيز فراگيرد و همچنين مشتمل بر بىتابى و ترس او از عذاب خداست زيرا كه اين نفس آدمى تاب مقاومت حرارت خورشيد را ندارد پس چگونه مىتواند در برابر آتش دوزخ و آن همه هول و خطر مقاومت كند و تحمّل نمايد ؟ . و اينك به دعاى ديگرى از دعاهاى امام عليه السلام گوش فرا مىدهيم :