شرافت واقعى از آن كسانى است كه مطيع اوامر تو باشند و عزيز واقعى كسى است كه در اثر عبادت تو به اين عزّت رسيده است . پس بر محمد و آلش درود فرست و ما را از ثروتى برخوردار كن كه فناناپذير باشد و آن عزّتى را مرحمت فرما كه جاودانه و بىپايان است و در ملك دائمى و لا يزال خودت راحت و آرامش كامل عطا كن ، چون خداى يكتا و يگانه و بىنياز از همه كس و تكيه‌گاه همگان تويى ؛ نه از كسى زاييده و نه كسى از تو زاييده شده و هيچ موجودى كفو و همتاى تو نيست . . . » ( 1 ) بطور اختصار به برخى از محتويات دل‌پسندى كه در اين دعاى شريف وجود دارد اشاره مىكنيم : اولا ، امام عليه السلام يادآور شده است كه خداى متعال روزى بندگانش را از روى عدالت در ميان ايشان تقسيم كرده و در عين حال به حكمت بالغهء خويش بعضى را بر بعضى در روزى فزونى بخشيده است زيرا اگر در ارزاقشان برابر بودند همگى به تباهى كشيده مىشدند ، همان طورى كه اين مطلب در حديث نيز وارد شده است . ثانيا ، امام عليه السلام از خداى متعال درخواست كرده تا او را به وسيلهء ثروت و فزونى نعمتى كه بر بعضى از بندگانش داده است ، آزمايش نكند و در نتيجه او را از حسد ورزيدن به توانگران حفظ كند . ثالثا ، امام عليه السلام از خداى تعالى درخواست كرده است تا او را از گمان باطل نسبت به اين كه فقرا خوار و ذليلند و از اين جهت كه آنان كاستى دارند خداوند آنان را از روزى محروم داشته است ! و همچنين از خداوند خواسته است تا او را از اين گمان ناروا مصون دارد كه ثروتمندان فضيلت و برترى دارند ، زيرا شرافت و فضيلت واقعى از آن كسى است كه توفيق اطاعت و عبادت خدا را يافت و به شرف بندگى خدا نايل گرديد .