ضعف جسمى و ناتوانيم و يا تنگى معيشت قادر به اداى آن نيستم ، به خاطر دارم و يا از خاطرم رفته است و تو اى پروردگار تو آن را در نامهء عمل من نوشته‌اى و من نسبت به خودم آن را فراموش كرده‌ام ، تو با كرم و بزرگى خودت آن را از جانب من ادا كن ، كه تو وسعت دهنده و بخشنده‌اى ، تا در روز ملاقاتت ، چيزى بر گردن من نماند كه تو بخواهى با حسنات من آنها را جبران كنى و يا آنها را به گناهانم اضافه كنى . » ( 1 ) با دقت نظر بر اين فرازهاى از دعاى امام توجه كنيد تا ژرفاى ايمان و نهايت اخلاص و گسستن كامل از هر نوع دلبستگى مادى را به خوبى ببينيد . . . امام عليه السلام از خداى تعالى خواسته است تا او را مشمول عنايت و الطاف خود بفرمايد و تفضّلاتى به شرح زير بفرمايد : 1 - او را بدانچه تاب و توانش را ندارد ، مكلّف نفرمايد . 2 - او را دچار فقر و تنگدستى و بيچارگى نفرمايد زيرا كه فقر و حرمان از بدترين مصائب زندگى و تيره‌بختى دنياست . 3 - او را به احدى از خلق ؛ خويشاوند باشد ، يا بيگانه وانگذارد ، زيرا كه آنان هر كه را كه محتاج و نيازمند ايشان باشد تحقير مىكنند . 4 - او را از حسد خلاص كند كه پليدترين خصلتهاى ناپسند است . 5 - او را از ارتكاب گناهان و از انجام معاصى بازدارد . 6 - پارسايى و پرهيز از ارتكاب محرمات الهى را نصيب او گرداند و هيچ‌گونه ميل و رغبتى در دل او براى گستاخى در ارتكاب گناهان قرار ندهد . 7 - علاقه و ميل قلبى او را به پاداش الهى و مقاماتى كه در پيشگاه اوست گرايش دهد . 8 - در آنچه از اموال و اولاد روزى و نصيب او مىكند بركت و فزونى مرحمت كند . 9 - او را در تمام احوال و شئون زندگيش حمايت كند و معايبش را