مقام پروردگارش اهانت كرده ، عرض مىكنم : ( 1 ) خداوندا من آن بنده‌اى هستم كه گناهان بزرگى مرتكب شده و مدّت عمرش به پايان رسيده و اكنون بازگشته و چون راه گريزى نداشته ناچار با توسل به توبه و تضرّع به پيشگاهت آمده و خالصانه توبه مىكند و بدون هر گونه شبهه‌اى تو را با صداى ضعيف مىخواند در حالى كه از خجلت گناه سر به زير افكنده و پشت به طاعت خم كرده و از وحشت و اضطراب پاهايش مىلرزد و اشك چشمانش به رخسارش جارى است و تو را با نام يا ارحم الراحمين مىخواند و اى مهربانترين كسى كه متقاضيان ترحم و بخشش فقط از او طلب بخشش مىكنند و اى باعاطفه‌ترين كسى كه استغفاركنندگان به گرد او مىگردند و از او آمرزش مىطلبند و اى خدايى كه بخشش او بيش از غضبش و لطف و كرمش بيشتر از قهرش مىباشد و اى كه بندگانت همواره به دليل عفو و گذشت از گناهان و آمرزش توبه‌كاران ، به حمد و ستايش تو مشغولند و اى خدايى كه بندگان خود را به پذيرش توبه عادت داده‌اى و اى بخشنده‌اى كه اعمال بد بندگانش را به وسيلهء توبه اصلاح كرده‌اى و اى كه به اعمال اندك و اطاعت ناچيز بندگان خشنود و طاعت آنان را به كرم خويش پاداش بزرگ عطا مىكنى و اى آن كه اجابت درخواست بندگان را ضمانت كرده‌اى و اى خداى مهربان كه با فضل خود به بندگان در برابر اعمال نيك وعدهء پاداش نيكو داده‌اى . خداوندا من گنهكارتر از كسانى كه گناه آنان را بخشيده‌اى نيستم و اعمال من بدتر از اعمال كسانى كه از گناهان خود طلب عفو و توبه كردند و تو عذر آنها را پذيرفتى ، نيست و من ستمكارتر از آنانى كه به درگاهت آمده و زارى كرده‌اند و تو هم به ايشان احسان كرده‌اى نيستم ، پس هم‌اكنون در اينجا با اين حالت به سوى تو بازگشته‌ام و توبه مىكنم همچون كسى كه از گذشتهء خويش پشيمان و از اعمالى كه مرتكب شده نادم و شرمنده است و مىداند كه عفو و بخشش از گناهان بزرگ در نزد لطف بيكران تو مهم