ارحم كبوتي لحرّ وجهي ، و زلّة قدمي ، وعد بحلمك على جهلي ، و باحسانك على اساءتي ، فانا المقرّ بذنبي ، المعترف بخطيئتي ، و هذه يدي و ناصيتي استكين بالقود من نفسي ، ارحم شيبتي ، و نفاد ايامي ، و اقتراب اجلي ، و ضعفي ، و مسكنتي ، و قلّة حيلتي ، مولاي : و ارحمني اذا انقطع من الدّنيا اثري ، و امّحى من المخلوقين ذكري ، و كنت في المنسيّين كمن قد نسي ، مولاي و ارحمني عند تغيّر صورتي و حالى إذا بلي جسمي ، و تفرّقت اعضائي ، و تقطّعت اوصالي ، يا غفلتي عمّا يراد بي ، مولاي و ارحمني في حشري و نشري و اجعل في ذلك اليوم مع اوليائك موقفي ، و في احبّائك مصدري ، و في جوارك مسكني يا ربّ العالمين . » « 1 » ( 1 ) « اى خداوند مهربان گناهانم مرا خاموش كرده و سخنم را بريده است از اين رو براى من حجت و برهانى نمانده است ، پس من به رنج و سختى خود گرفتار و در گرو عمل خويشتن هستم و دربارهء گناهم سرگردانم و از اين كه از راه راست منحرف گشته‌ام درمانده و در راه خود وامانده‌ام . نفس خويش را در موضع خوارترين گنهكاران واداشته‌ام ، در جايگاه بدبختانى هستم كه بر تو گستاخى كرده‌اند ، آنان كه وعدهء تو را سبك شمرده‌اند . خداوندا منزهى تو ، به كدام جرأت نسبت به تو گستاخى كردم ، و به كدام تباهى خود را مبتلا ساختم ؟ ! مولاى من بر افتادن بر تمام رخسارم و بر لغزيدن پايم ترحم كن ، و به حلم و بردباريت بر نادانى من و به احسان و نيكوكاريت بر بدى من رحم كن زيرا من به گناه خود اقرار و به خطاى خويش اعتراف دارم و اين دست و موهاى جلو سر من است در اختيار تو ،

--> ( 1 ) صحيفهء سجاديه : دعاى پنجاه و دوم .