كه در خداونديت يكتايى ، ملك قدرت و توانايى در هر كارى نيز مخصوص توست ، و تو بىنياز از همه ، بلكه تكيه‌گاه همهء قدرتهايى و تو در حول و قوه‌ات بالاتر از همه و در علوّ درجه و مقام ، يگانه و بىهمتايى . و جز تو همهء موجودات در هستى خود به رحمت تو نيازمندند و مغلوب ارادهء تو مىباشند و مقهور نواميس خلقت هستند . همهء موجودات غير از تو حال و صفاتشان در تحوّل و دگرگونى است و همين دگرگونى خود دليل بر عجز و ناتوانى آنهاست . پس تنها تو هستى كه از هر شبيه و ضد و مثل و مانند مبرايى پس تو اى كه شايسته تسبيح و تقديسى چون جز تو خدايى نيست . » ( 1 ) اين صفحهء زرين از صحيفه ، ميزان توجه امام عليه السّلام به خدا و پيوستگى به او را و انصراف آن حضرت و پارسايى او را نسبت به غير خدا تجسّم مىبخشد ، و امام عليه السّلام براى اين حالات خود ، دلايلى به شرح زير آورده است : الف - براستى كه از نادانى و كج‌انديشى است كه انسان به غير آفريدگار خود چشم اميد داشته باشد ، زيرا كه آن غير ، هر چه مقامش بالا باشد بازهم ناتوان و محتاج به لطف و عنايت خداست ، پس چگونه انسان به او اميدوار باشد و از او آرزوى خير داشته باشد ؟ ب - تجربه‌ها خود رهنمود امام عليه السّلام بر اينند كه گروهى از مردم ، شرف و عزّت و مقام را از غير خداى تعالى خواستند اما آرزوهاى ايشان نقش بر آب شد و به زيان آشكارى دچار شدند همچنان كه بخش عظيمى از مردم ، از غير خدا ثروت و مال خواستند ، دچار تنگدستى و محروميت شدند ، اين امور بود كه باعث شد امام عليه السّلام آگاهى و يقين بيشترى پيدا كند كه دلبستگى به غير خدا بيهودگى و سرابى بيش نيست . ج - همانا حول و قوّت تنها به دست خداست و اما جز او در تمام دوران عمرش از رحمت خدا برخوردار و مغلوب فرمان او و مقهور قدرت اوست ، همگى