كه به هيچ وجه صحيح نيست ، انسان چيزى را بداند و به آن عمل نكند چون اين كار جز دورى از خدا نتيجهء ديگرى به بار نمىآورد . ( 1 ) موسى و عابد امام عليه السلام داستان موسى ( ع ) را با عابدى براى اصحابش نقل كرده و فرمود : « مر موسى برجل رافع يده إلى السماء يدعو اللّه تعالى فغاب سبعة أيام ، ثم رجع إليه فرآه رافعا يده إلى السماء ، فقال موسى : يا رب هذا عبدك رافع يده إليك يسألك المغفرة منذ سبعة أيام لا تستجيب له ؟ فأوحى اللّه إليه : يا موسى لو دعاني حتى تسقط يداه ، و ينقطع لسانه ما استجبت له ، حتى يأتيني من الباب الذي أمرته به . » « 1 » « حضرت موسى ( ع ) به مردى گذر كرد كه دستش را به طرف آسمان دراز كرده و در پيشگاه خدا دعا مىكرد ، هفت روز گذشت سپس دوباره برگشت ، ديد آن مرد دستش همچنان به طرف آسمان بلند است ، حضرت موسى ( ع ) عرض كرد پروردگارا ! اين بندهء تو دستش را به سوى تو دراز كرده و از تو هفت روز است كه درخواست آمرزش دارد و تو دعاى او را مستجاب نمىكنى ؟ خداوند به موسى ( ع ) وحى كرد : اى موسى ! اگر اين بنده به قدرى مرا بخواند كه هر دو دستش قطع شود و زبانش از كار بماند دعايش را مستجاب نخواهم كرد تا اين كه از آن درى كه ما به او دستور داده‌ايم ، بيايد . » اما اين حديث ، هر انسانى را كه روى عبادت به سوى خدا آورده ، دعوت مىكند بر اين كه در طاعت خدا از راههايى كه خداوند تعيين كرده برود و در راه و

--> ( 1 ) امام زين العابدين : ص 202 .