« همانا من از پروردگارم شرم مىكنم كه برادرى از برادران مؤمنم را ببينم و از خداوند براى او بهشت را مسألت كنم در حالى كه از دينار و درهم نسبت به او بخل مىورزم ، پس چون روز قيامت شود ، به من بگويند : اگر بهشت از آن تو بود هرآينه هرچه بيشتر بخل مىورزيدى . . . » اين حديث شريف از ميزان توجه امام عليه السّلام نسبت به مسألهء نيكى و احسان و تشويق بر آنها حكايت مىكند . ( 1 ) 5 - امام عليه السّلام مىفرمايد : « من أطعم مؤمنا حتى يشبع ، لم يدر أحد من خلق اللّه ما له من الأجر في الآخرة لا ملك مقرب ، و لا نبي مرسل إلّا اللّه رب العالمين . . . و أضاف الإمام قائلا : من موجبات المغفرة اطعام المسلم السغبان ، ثم تلا قوله تعالى : « أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ * يَتِيماً ذا مَقْرَبَةٍ * أَوْ مِسْكِيناً ذا مَتْرَبَةٍ . » « 1 » « هر كه مؤمنى را اطعام كند به قدرى كه سير شود ، هيچ مخلوقى اجر و پاداش او را در آخرت نداند ، نه ملك مقرّبى و نه پيامبر مرسلى جز خداوند پروردگار جهانيان . . . اضافه كرد و فرمود : از جمله موجبات آمرزش ، غذا دادن به مسلمان گرسنه است . و سپس اين آيهء شريفه را تلاوت كرد : « و يا خورانيدن طعام در روز گرسنگى ، يتيمى را كه خويشاوند است ، و يا درمانده‌اى را كه نيازمند مىباشد . » ( 2 ) در اين حديث شريف دعوت به اطعام گرسنه و رفع گرسنگى از اوست ، براستى كه اسلام خلق را بر اين مطلب وادار كرده و آن را يك ضرورت قطعى اسلامى دانسته كه انسان مسلمان از آن مؤاخذه مىشود و مخصوصا اگر فقيرى نياز

--> ( 1 ) سورهء بلد / 15 - 17 .