آثار ناپسند آنها را و پيامدهاى چندين برابرى را كه پيش از آخرت ، در دنيا به دنبال دارند همه را يادآور شده است و براستى كه اين حديث و نظاير آن از احاديثى كه از ائمهء طاهرين عليهم السلام در اين باره رسيده است از منابع بارور تربيت و تهذيب نفوس و تعادل و تنظيم راه و رفتار آنهاست . ( 1 ) حقيقت مرگ امام عليه السلام ، حقيقت مرگ را نسبت به مردمان مؤمن و افراد كافر توصيف كرده و مىفرمايد : « الموت للمؤمن كنزع ثياب وسخة ، و فك اغلال ثقيلة ، و الاستبدال بأفخر الثياب ، و أوطأ المراكب ، و للكافر كخلع ثياب فاخرة ، و النقل من منازل أنيسة ، و الاستبدال بأوسخ الثياب ، و أخشنها ، و أوحش المنازل و اعظمها . . . » « 1 » « مرگ براى شخص با ايمان مانند كندن لباس چركين از بدن و باز كردن غلهاى سنگين ، پوشيدن بهترين لباسها و سوار شدن بر راهوارترين مركبهاست ، اما براى كافر همچون كندن لباسهاى گرانبها و انتقال از خانه‌هاى مأنوس و پوشيدن كثيفترين و خشنترين لباسها و رفتن به وحشتناكترين و بيمناكترين منزلهاست . » ( 2 ) اخبار فراوانى از ائمهء هدى عليهم السلام رسيده است مبنى بر اين كه دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است و هرگاه مرگ مؤمن فرا رسد او هيچ گونه دشوارى احساس نمىكند بلكه آسايش بزرگى را به خاطر انتقال به نعمتهاى اخروى و جايگزينيش در هر جاى بهشت كه بخواهد ، در خود احساس مىكند و اما كافر وقتى كه مرگ را در چند قدمى خود احساس مىكند ، آن روز را روز بدبختى و

--> ( 1 ) معانى الاخبار صدوق ، باب 136 .