« أحبّكم إلى اللّه أحسنكم عملا ، و إن أعظمكم عند اللّه عملا أعظمكم في ما عند اللّه رغبة ، و إن أنجاكم من عذاب اللّه أشدكم خشية للّه ، و إن أقربكم من اللّه أوسعكم خلقا ، و إن أرضاكم عند اللّه أسبغكم على عياله ، و إن أكرمكم على اللّه أتقاكم للّه تعالى . . . » « 1 » « كسى محبوبترين شما نزد خداست كه عملش از همه كس بهتر باشد و آن كسى از شما نزد خدا عملش بالاتر است كه از همه كس به پاداش الهى راغب‌تر باشد ، و آن كسى از عذاب خدا بهتر نجات پيدا مىكند كه از همه كس بيشتر خوف و خشيت الهى را در دل داشته باشد و خوش‌خوترين شما مقربترين شما در پيشگاه خداست و پسنديده‌ترين شما در نزد خدا كسى است كه براى زندگى خانواده‌اش گشايش بيشترى فراهم آورد و گرامىترين شما نزد خدا پرهيزگارترين شماست . . . » ( 1 ) امام عليه السلام ، اصحابش را به صفات نيك و اعمالى كه ذخيرهء آخرت باشد دستور داده و آنان را به چيزى راهنمايى فرموده كه باعث نجات ايشان از عذاب الهى در سراى آخرت است و در اين موعظه شريفه آدميان را به امور ذيل واداشته است : الف - اشتياق و رغبت به اجر و مزد الهى خود از بزرگترين اندوخته‌هاست اما گرايش به ديگران ، سرانجامش نااميدى و زيانكارى است . ب - خوف و خشيت از خدا انسان را از ارتكاب هر نوع جرم و گناهى منع مىكند و نهال فضيلت و كرامت را در جان آدمى مىنشاند . ج - خوش‌خويى ، براستى كه تنها امتياز انسان بر ديگر مخلوقات است و هرگاه آدمى فاقد اخلاق نيك باشد ، انسانيت خود را از دست داده است . د - گشايش بر اعضاى خانواده ، از امورى است كه باعث گسترش انس

--> ( 1 ) روضهء كافى : ص 158 .