« ابن عباس » به آن حضرت پيشنهاد كرد بانوان سراپردهء نبوت و دختران حرم وحى را به همراه خود به عراق نبرد و آنان را در مدينه نگاهدارد تا وقتى كه اوضاع به حال عادى برگردد . امام در پاسخ وى فرمود : « خداوند خواسته است كه آنان را در حال اسارت ببيند » . ( 1 ) امام ، خانوادهء خود را به همراه برد در حالى كه مىدانست از اسارت و آوارگى ، چه بر سر آنها خواهد آمد ؛ زيرا تكميل رسالتش تنها به اين شكل صورت مىگرفت فعاليّت آنان به سلطنت اموى ، پايان خواهد داد و زندگى اسلامى را به واقعيّت درخشانش ، بازمىگرداند . ( 2 ) 3 - امام ، در سر راه خود به عراق ، از اين سخن مىگفت كه سر مباركش بر سر نيزه‌ها برداشته مىشود ، و در شهرها و مناطق مختلف ، گردانده مىگردد و به ستمكارى از ستمكاران بنى اميّه ، هديه برده خواهد شد ، آن گونه كه در مورد سر برادرش « يحيى بن زكريا » عمل شد ، و آن را به ستمكارى از ستمكاران بنى اسرائيل ، هديه بردند . امام ، در راه احقاق حق و اعلاى كلمهء « اللّه » در زمين ، همهء سختيها را بر خود هموار ساخت . ( 7 ) ( 3 ) امام عليه السّلام ، انقلاب عظيم خود را به انجام رساند كه خداوند به وسيلهء آن ، كتاب را واضح ساخت و آن را عبرتى براى صاحبان خرد قرار داد ، انقلابى كه با همهء برنامه‌هايش ، جزئى از رسالت اسلام و ادامهء درخشانى براى انقلاب پيامبر