( 4 ) ( 1 ) انسان مسلمان ، در روزگار معاويه ، نمونه‌هاى شاق و دردناكى از محنتها و گرفتاريها را تجربه نمود ؛ زيرا حكومت معاويه در نشر ظلم و جور در همهء مناطق ، كوشيد و امور مسلمين را به جلّادان و دژخيمانى همچون « زياد بن أبيه ، بسر بن ابى ارطات ، سمرة بن جندب ، مغيرة بن شعبه و امثال اين پليدان بشريّت سپرد و آنان ، رگبارى از عذاب دردناك را بر سر مردم ريختند كه انسانيّت در بسيارى از مراحل تاريخ خود ، همانندى براى آن نديده بود . ( 2 ) امام حسين عليه السّلام ستمكاريهاى اجتماعى در روزگار معاويه را مىديد و مىشنيد و تا حدّ زيادى از آنها متأثر و متألم مىشد ؛ زيرا آن حضرت ، به حكم رهبرى معنوىاش نسبت به امّت جدش ، احساس امّت را داشت و از دردهايش در رنج بود و با آن زندگى مىكرد كه از مهمترين بحثهايى كه آن حضرت متحمل شد ، اين بود كه واليان دژخيم و جلّاد معاويه در تعقيب شيعيان اهل بيت بود و در كشتن آنها و سوزاندن خانه‌ها و مصادرهء اموالشان از هيچ اقدامى دريغ نمىنمودند و با كوشش تمام ، از هر راهى براى ستم كردن به آنان مىكوشيدند ( 3 ) كه امام ، به نوبهء خود آن سياست ظالمانه را محكوم كرد و نامه‌هاى تند پرخاشگرانه‌اى را براى طاغوت دمشق فرستاد و در آنها اقدامات ستمگرانه‌اى را كه عمّال و واليانش براى نابودى دوستان اهل بيت و آشنايان به فضيلت آنان انجام مىدادند محكوم مىكرد در برخى از آن نامه‌ها حضرت ، اين مطلب را نفى فرمود كه معاويه از اين امّت باشد ، بلكه وى را عنصرى غريب دانست كه با اين امّت ، دشمنى مىورزد و الحق همينطور هم بوده است ، زيرا اقدامات سياسى وى ثابت نمود كه او از سرسخت‌ترين دشمنان امّت بود و براى آنان نقشه‌هاى