مهاجرين و انصار ، در حالى كه همهء خاندانش در معرض ديد و شنيد وى بودند . پس هدف از اين كار اين بود تا دليلى باشد بر فضيلت اهل بيتش و جايگاه بلندشان نزد خداوند : ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ * « 1 » . « آن فضل خداوند است كه به هر كس بخواهد مىدهد و خداوند داراى فضل عظيم است » . ( 1 ) « امام شرف الدين قدّس سرّه » مىگويد : « و تو مىدانى كه مباهلهء آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله با آنان و درخواست از آنان تا دعايش را آمين گويند ، خود به تنهايى فضل عظيمى است و انتخابشان از سوى آن حضرت براى اين كار مهم و اختصاص دادن آنها به اين مقام بزرگ و برتر دانستن آنان بر ديگر افراد داراى سوابق ، فضل بر فضلى است كه هيچ‌يك پيش از آنان چنين نبوده و بعدا نيز كسى به آنان نخواهد رسيد . و نزول قرآن در امر به مباهله ، به آنان خصوصا فضلى سوم است كه فضل مباهله را ظهورى بيشتر مىبخشد و به شرافت اختصاص آنان شرفى مىافزايد و نورى بر نور آن اضافه مىكند » « 2 » . ( 2 ) همچنين آيه به وضوح ، بر اين دلالت دارد كه حضرت امام امير المؤمنين ، خود ، نفس رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است و رسول خدا برتر از همهء خلق خداوند است و على نيز به مقتضاى مساوات ميان آنها چنين باشد . و فخر رازى اين مطلب را در تفسير كبير خود بيان كرده و گفته است : « در رى ، مردى بود كه او را محمود بن حسن حمصى مىگفتند و او معلم اثناعشريه بود و ادعا مىكرد كه على از همهء

--> ( 1 ) حديد / 21 . ( 2 ) الكلمة الغراء ، ص 184 .