« بگو كه بر آن از شما مزدى نمىخواهم جز دوست داشتن خويشانم و هر كس نيكى كند ، به او بيشتر پاداش مىدهيم و خداوند بخشندهء سپاسگزار است » . ( 1 ) جمهور مسلمين بر اين عقيده‌اند كه مقصود از « قربى » ، همانا على ، فاطمه و دو فرزندشان حسن و حسين مىباشد و « اقتراف حسنه » عبارت است از كسب ثواب در مودت و محبت آنان بعضى از روايات رسيده در اين مورد ، بدين شرح مىباشد : ( 2 ) 1 - « ابن عباس » روايت كرده : « هنگامى كه اين آيه نازل شد ، گفتند : يا رسول اللّه ! نزديكان شما كه مودتشان را بر ما واجب نموده‌اى چه كسانى هستند ؟ آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله فرمود : على ، فاطمه و دو پسرشان » « 1 » . ( 3 ) 2 - « جابر بن عبد اللّه » روايت كرده : « مردى اعرابى نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمد و گفت : اى محمد ! اسلام را بر من عرضه كن . آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله فرمود : شهادت مىدهى كه پروردگارى جز خداى يكتا نيست و شريكى ندارد و اينكه محمد بنده و فرستادهء اوست ؟ ( 4 ) اعرابى گفت : آيا از من پاداشى بر آن مطالبه مىكنى ؟ حضرت صلّى اللّه عليه و آله فرمود : نه ، جز مودت نسبت به خويشان . اعرابى : خويشان من يا خويشاوندان تو ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله : خويشان من . اعرابى : بيا تا با تو بيعت كنم بر آنكه تو را دوست ندارد و خويشان تو را

--> ( 1 ) مجمع الزوائد 7 / 103 . ذخائر العقبى ، ص 25 . نور الابصار ، ص 227 . الدر المنثور .