خوددارى نمود . . . زيرا به عقيدهء امام جايز نيست كه امارت و ديگر مناصب دولتى جز به انسانهاى پاك كه براى منافع امت مىكوشند و حكومت را وسيله و نردبانى براى دستيابى به ثروت و ديگر منافع شخصى قرار نمىدهند ، سپرده شود . ( 1 ) صراحت و صداقت مطلب بارز در سياست امام امير المؤمنين عليه السّلام التزام به صراحت و صداقت در همهء امور سياسيش مىباشد . و آن حضرت ، به هيچ صورت ، خدعه و نيرنگ به كار نمىبردند ، بلكه راه واضح بدون پيچ و خم را برگزيدند و به شيوهء عموزاده‌اش ، حضرت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله حركت كردند و جهت و هدايت آن حضرت را برگزيده ، بر طريقهء وى رفتند و با همهء قدمهايش ، همگامى نمود و اگر آن حضرت ، آن اعراف سياسى را در پيش مىگرفت كه وسايل غدر و نفاق را در راه رسيدن به حكومت اجازه مىدهد ، خلافت به عثمان نمىرسيد ، زيرا عبد الرحمن بن عوف بر او اصرار ورزيد كه با وى بيعت كند به شرط اينكه بر سيرهء شيخين عمل نمايد و آن حضرت از پذيرش آن خوددارى نمود و با صراحت به وى فرمود : امت را در پرتو كتاب خدا كه خود ، در برگيرندهء آن بود و در پرتو سنّت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اداره خواهد كرد و هيچ منبع ديگرى را در زمينهء تشريع و سياست اسلامى ، مورد عمل قرار نخواهد داد ، آن حضرت عليه السّلام مىفرمايد : « اگر مكر و خدعه در آتش نمىبود ، مكّارترين مردم بودم » . ( 2 ) وجدان بيدار سرشار از تقوا و طاعت خداوندى نمىپذيرد كه خدعه و يا نيرنگ به كار برد تا به حكومتى برسد كه از زاهدترين مردم نسبت به آن