( 1 ) بارى ، سياست اقتصادى خلّاقى كه امام پايه‌ريزى كرد ، بر نيروهاى منحرف از اسلام گران آمد و آنان از امام و اهل بيتش دور شدند و به اردوگاه اموى پيوستند كه بهره‌كشى و چپاول و غارت فوت ملت و بازيچه قرار دادن اقتصاد كشور را براى آنان تضمين مىنمود . . . اين است كه فرماندهان سپاهى كه به جنگ با ريحانهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شتافتند از ميان ثروتمندان بزرگ همچون « عمرو بن حريث ، شبث بن ربعى ، حجار بن ابجر » و ديگران بودند كه حكومت اموى ، ثروتى فراوان در اختيار آنان قرار داده بود و آنها به جنگ با امام شتافتند تا منافع شخصى خود را حفظ كنند و ثروتهاى خود را كه به گونه‌اى نامشروع به وجود آمده بود ، نگاه دارند ، زيرا دانسته بودند كه امام حسين عليه السّلام هرگاه بر امور مسلط شود ، از روش و سياست پدرش دور نخواهد شد و آنان بخششها و هبه‌هايى را كه حكومت اموى به آنها ارزانى مىداشت ، از دست مىدادند و ما به تفصيل در مباحث آينده به اين مطلب خواهيم پرداخت . در اينجا سخن از « سياست مالى » آن حضرت به پايان مىرسد . ( 2 ) سياست داخلى امام على عليه السّلام امام عليه السّلام بسيار كوشيد تا عدالت اجتماعى و عدالت سياسى را ميان مردم برقرار سازد و آنان را به راه راست و واضح ، بدون پيچيدگى و ابهام قرار دهد و در ميان آنها با سياست رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كه به اجراى عدالت و گسترش حق ، ميان دور و نزديك در نظر داشت عمل كند به طورى كه نالهء مظلوم و يا محرومى شنيده نشود و سايه‌اى براى نياز و بينوايى ، باقى نماند به همان گونه كه خداوند در زمين مىخواهد .