تقسيم عادلانهء ثروتهاى امت ميان همهء طبقات مردم صورت مىگرفت كه نمودهاى آن سياست خلّاق اقتصادى عبارتند از : ( 1 ) 1 - مساوات در تقسيم و بخشش كه هيچ كس را برترى يا امتيازى نباشد بلكه همگى در وضعى برابر باشند كه هيچ برترى بر مهاجران بر انصار و نه براى خاندان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و همسرانش بر ديگران نباشد و نه براى عرب بر غير عرب و امام اين مورد را به اجماع مورخان ، به صورتى دقيق و فراگير ، انجام داد و در بخشش ميان مسلمين ، مساوات را برقرار كرد و هيچ قومى را بر ديگران برترى نداد . به طورى كه بانويى قريشى از حجاز وارد شد و تقاضاى افزايش سهميهء خود را نمود و قبل از اينكه به آن حضرت برسد ، پير زنى ايرانى را ديد كه در كوفه اقامت داشت و از او در مورد سهميه‌اش پرسيد و دريافت كه با سهميهء خود او برابر است ، پس او را گرفت و نزد آن حضرت برد و فرياد كشيد : آيا اين عادلانه است كه ميان من و اين كنيز فارسى برابرى نمايى ؟ ! ( 2 ) امام ، نگاهى بر او افكند و سپس مشتى خاك برداشت و به آن نگاه مىكرد و در دست خويش زير و رو مىكرد در حالى كه مىگفت : « هيچ قسمتى از اين خاك ، از قسمت ديگرش برتر نبوده است » . سپس سخن خداى تعالى را تلاوت فرمود : إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ . « ما شما را از مرد و زنى آفريديم و شما را ملتها و قبايلى قرار داديم تا بدانيد كه گرامىترين شما نزد خداوند ، باتقواترين شماست » . ( 3 ) اين عدالت در توزيع ، خشم سرمايه داران از قريش و ديگران را برانگيخت و آنان خشمشان را بر امام اعلام نمودند و جمعى از يارانش به سوى آن حضرت شتافتند و از آن حضرت خواستند تا از سياستش عدول كند ، اما آن