( 1 ) پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اين كلمات را كه جوهر ايمان و واقعيت اسلام را در بر دارد ، در جان فرزند نوزادش كاشت و او را به آنها تغذيه نمود و آنها از عناصر و اركان وجوديش گرديد و در همهء مراحل زندگيش ، شيفتهء آنها شد ، پس به سوى ميدانهاى جهاد شتافت و همه چيز را فدا كرد تا اين كلمات در زمين ، بلندى يابد و نيروهاى خير و صلح ، حاكم شود و نشانه‌هاى ارتداد جاهلى - كه براى خاموشى نور خدا كوشا بود - در هم كوبيده و نابود شود . ( 2 ) دوّم : نامگذارى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله او را « حسين » ناميد همان‌گونه كه برادرش را « حسن » نام نهاد « 1 » و مورخان مىگويند كه عرب در جاهليتش اين دو نام را نمىشناختند تا فرزندان خود را به آنها بنامند بلكه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آنان را به وحيى از آسمان به اين نامها نامگذارى فرمود « 2 » . ( 3 ) و اين نام شريف ، اسم علمى شد براى آن ذات عظيمى كه آگاهى و ايمان را در زمين منفجر ساخت و ياد آن ، همهء زبانهاى جهان را در بر گرفت و مردم شيفتهء آن شدند تا آنجا كه نزد آنان شعار مقدسى براى همهء نمونه‌هاى و الا شد و شعارى براى هر فداكارى كه بر اساس حق و عدل باشد . ( 4 ) اقوالى دور از واقع بعضى از منابع تاريخ و اخبار ، به صورتهايى گوناگون ، مطالبى را در مورد

--> ( 1 ) الرياض النضرة . ( 2 ) اسد الغابة 2 / 9 . و در تاريخ خلفا ، ص 188 عمران بن سليمان روايت كرده گفت : حسن و حسين دو نام از نامهاى اهل بهشت مىباشند كه عرب آنها را در جاهليت نشنيده بودند .