( 1 ) امام ، اندوه و غمگين به خانهء خويش بازگشت در حالى كه كودكان خود را مىديد كه به سختى بر مادرشان زار زار مىگريستند و اين امر ، غمهايش را تازه مىكرد . آن حضرت عليه السّلام ترجيح داد كه از مردم ، دورى گزيند و در هيچ امرى از امور آنان شركت ننمايد ؛ زيرا از آن قوم روى برگردانده و آنان نيز از وى روى برتافته بودند و در هيچ كارى از كارهايشان او را شركت نمىدادند مگر موقعى كه دچار مشكلى مىشدند و از حل آن بازمىماندند ، ناچار به سوى آن حضرت مىشتافتند تا از سرچشمه دانشش ، جرعه‌اى برگيرند . ( 2 ) طبيعى است كه براى كودك ، چيزى غم‌افزاتر و هيچ امرى سخت‌تر از فقدان مادر مهربانش نيست چرا كه با از دست دادن وى ، همهء آروزهاى زندگيش را از دست رفته مىبيند . ( 3 ) امام حسين عليه السّلام در اوان خردسالى ، شاهد مصيبتهاى عظيمى بود كه بر مادرش وارد گرديد و اين دردها آثارى عميق و دردناك بر جان وى نهاد . اين حوادث ، براى وى روشن ساخت كه مردم چه خواسته‌ها و مقاصدى دارند و اينكه آنها به سوى حق نمىشتابند بلكه در پى مطامع و شهوات خويش هستند . ( 4 ) واليان و حاكمان ابو بكر دستگاه ادارى در زمان ابو بكر ، تحت نفوذ خواستهاى عمر بن خطاب بود ؛ زيرا وى برنامه‌ريز سياست دولت و تعيين كنندهء برنامه‌هاى داخلى و خارجى آن بود و ابو بكر به وى اعتماد نمود و همهء مهام حكومت را به او سپرده بود به طورى كه هيچ تصميمى نمىگرفت و هيچ اقدامى نمىنمود مگر با نظر و مشورت عمر و نيز هيچ حاكمى را بدون اطلاع وى منصوب نمىكرد .