« و امروز در برابر ذليلان ، ستم مىكشم و از رنج خود نمىتوانم سخن بگويم و با جامه‌هايم ستمگرم را دور مىسازم » . « پس هرگاه كبوتر قمرى ، شب هنگام به اندوه بر شاخه‌اى بگريد ، من به هنگام صبح مىگريم » . « پس از تو ، اندوه را مؤنس خود قرار مىدهم و از فراق تو اشك را شمايل خود مىسازم » . ( 1 ) اين ابيات ، به روشن‌ترين و صادقانه‌ترين تصوير ، دردها و اندوههاى زهرا عليها السّلام را نمايان مىسازد ؛ زيرا نمايانگر غمهاى جانكاه آن حضرت در فراق پدرش مىباشد ، پدرى كه او را به اخلاص دوست مىداشت و پدر نيز مخلصانه وى را دوست مىداشت و اگر دردهاى جانكاهش بر روزها فرو ريخته مىشد ، زيور از خود ، دور مىنمودند . . . ( 2 ) اين ابيات اندوهگين ، همچنين درجه و جايگاهش را در روزگار پدرش مشخص مىسازند كه آن حضرت از عزيزترين و بلندمرتبه‌ترين زنان مسلمين بود . اما پس از آنكه پدرش را از دست داد ، آن قوم ، جايگاهش را ناديده گرفتند و بر بىتوجهى به منزلتش ، همدست شدند تا آنجا كه آن حضرت در برابر ذليلان ، ستم كشيد و در اظهار مظلوميت خويش با جامه‌هايش از خود دفاع مىكرد ؛ زيرا كسى نبود تا از او حمايت كند و براى آن حضرت ، مدافعى مطمئن وجود نداشت . ( 3 ) آن حضرت ، به گريه و اندوه ، پناه برد تا آنجا كه از بكّايين خمس ( گريندگان پنج‌گانه ) « 1 » به شمار آمد كه اندوه و رنج را در اين زندگى به نمايش

--> ( 1 ) « بكاءون خمس » عبارتند از : آدم ، يعقوب ، يوسف ، على بن الحسين و فاطمه عليهم السّلام ، اين مطلب در بحار آمده است : 12 / 264 . 12 / 311 . 82 / 86 .