كه آن حضرت ، بندهء خدا و فرستادهء اوست كه خداوند وى را براى وحى خويش انتخاب نموده و براى رسالتش برگزيده است . ( 1 ) غافلگير نمودن انصار هنگامى كه انصار در سقيفهء خويش در كار چاره‌جويى و رايزنى در امور خلافت و بيعت بودند ، « عويم بن ساعدهء اوسى و معن بن عدى » هم پيمان انصار كه از ياران ابو بكر و از اعضاى حزب وى در زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بودند ، بدون اطلاع ، از كنگرهء آنان خارج شدند در حالى كه دلهايشان از كينه و دشمنى نسبت به سعد پر بود . آنها شتابان روانه شدند و ابو بكر و عمر را از آن باخبر ساختند . آنها به شدت نگران گشتند و همراه با ابو عبيدة بن جراح « 1 » و سالم غلام ابو حذيفه به سرعت حركت كردند و جمعى ديگر از مهاجرين به دنبال آنها رفته ، انصار را در محل تجمع خود ، گير آوردند . ( 2 ) انصار ، سراسيمه و آشفته گشتند و رنگ از چهرهء سعد رفت و از اين ترسيد كه امر ( خلافت ) از دست آنها خارج شود ؛ زيرا از ناتوانى انصار و پراكندگى نيروها و شكنندگى وحدتشان آگاه بود ، چون وى كنگرهء آنان را از ترس مهاجرين ، مخفى و پنهان نگهداشته بود كه با ورود غير منتظرهء آنان ، همهء نقشه‌هايش بر باد رفته و همهء كوششهايش در گرفتن بيعت براى خود ، با شكست مواجه شد .

--> ( 1 ) طبرى ، تاريخ 3 / 62 .