وَحْيٌ يُوحى عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى « 1 » . « اين يار شما گمراه نگشته و فريفته نشده و از روى هوا سخن نمىگويد بلكه آن وحيى است مىرسد كه دارندهء قدرتهاى عظيم به وى آموخته است » . و خداى تعالى فرمود : إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ وَ ما صاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ « 2 » . « همانا گفتار پيامبرى بزرگوار امّت كه نزد صاحب عرش ، قدرت و جايگاهى دارد ، اطاعت مىشود و سپس امين است و اين دوست شما ديوانه نيست » . ( 1 ) آن قوم ، آيات كتاب خدا در مورد پيامبرشان را فهميدند و هيچ شكى در عصمت و تكامل شخصيت آن حضرت نداشتند ، ولى طمعكاريهاى سياسى ، آنان را به سوى اين موضعگيرى سوق داد كه در دل هر مسلمان ، اثرى نامطلوب مىگذارد . و ابن عباس هرگاه اين حادثهء هولناك را ياد مىكرد ، مىگريست تا آنجا كه اشكهايش بر گونه‌هايش همچون دانه‌هاى مرواريد مىريخت و در حالى كه آهها مىكشيد ، مىگفت : « روز پنجشنبه و چه روز پنجشنبه‌اى ؟ ! رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله گفت : ( استخوان ) شانه و دواتى براى من بياوريد تا براى شما نامه‌اى بنويسم كه بعد از آن هرگز گمراه نشويد ، اما گفتند : رسول خدا هذيان مىگويد . . ! ! » « 3 » . ( 2 ) حقا اين مصيبت بزرگ اسلام است كه ميان مسلمانان و ميان سعادت و پيشرفت آنان در صحنه‌هاى حق و عدالت ، جدايى افكنده شد .

--> ( 1 ) نجم / 2 - 5 . ( 2 ) تكوير / 19 - 22 . ( 3 ) احمد ، مسند 1 / 355 و غيره .