همچنين امام در مورد كسى سخن گفته است كه در زندگى به زهد علاقه دارد ؛ زيرا وى راهى به سوى آن نمىيابد مادام كه بار خانواده بر او سنگينى كند ؛ چون مشغول شدن وى به آن ، او را از زهد نسبت به دنيا بازمىدارد . ( 1 ) 6 - « اربلى » روايت كرده كه امام ، اين ابيات را در نكوهش ستم سروده است : ذهب الذين أحبهم * و بقيت فيمن لا أحبه فى من أراه يسبني * ظهر المغيب و لا أسبه يبغى فسادى ما استطا * ع و أمره مما أرّبه حنقا يدب لى الضرا * ء و ذاك مما لا أدبه و يرى ذباب الشر من * حولى يطن و لا يذبه و اذا خبا وغر الصدر * ر فلا يزال به يشبه أ فلا يعيج بعقله * أ فلا يثوب إليه لبّه افلا يرى من فعله * ما قد يسور اليه غبه حسبى بربى كافيا * ما أختشى و البغى حسبه و لقل من يبغى عليه * فما كفاه اللّه ربّه « 1 » « آنانى را كه دوست دارم ، رفتند و در ميان كسانى كه دوست نمىدارم ، مانده‌ام » . « نزد كسى كه مىبينم پشت سرم مرا ناسزا مىگويد در حالى كه من او را ناسزا نمىگويم » . « هر چه مىتواند در تباهيم مىكوشد در حالى كه من براى بهتر شدنش

--> ( 1 ) كشف الغمة 2 / 34 . ريحانة الرسول ، ص 48 .