الشيخ باقر شريف القرشي ( مترجم : سيد حسين محفوظى اهوازى )
211
حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي )
بندگانش به وى زيانى نمىرساند و او از طاعت آنان بىنياز است . موفق كسى باشد كه به كمك و رحمتش عمل صالح انجام دهد . ( 1 ) اى پروردگار ! و اى سرورم ! ستايش تو را باشد ، اى پروردگارم ! مرا فرمان دادى و تو را نافرمانى كردم و مرا نهى كردى و من نهى تو را توجه ننمودم ، پس چنان شدم كه نه برائتى دارم كه عذر خواهم و نه قدرتى دارم كه يارى جويم ، پس به چه چيزى با تو روبهرو شوم « 1 » . اى مولاى من ! آيا به گوشم يا به ديدهام يا به زبانم و يا به پايم ؟ آيا همهء آنها نعمتهاى تو نزد من نيستند كه من با همهء آنها تو را معصيت كردهام ؟ اى مولاى من ! تو را بر من حجت و راه باشد ، اى آنكه مرا از پدران و مادران پوشاندى تا مرا سخن درشت نگويند و از خاندان و برادران تا بر من طعنه نزنند و از پادشاهان تا مرا مجازات ننمايند ! و اگر آنان اى مولاى من ! بر آنچه دربارهام مىدانى ، مطلع مىشدند ، مرا مهلت نمىدادند و مرا دور مىساختند و از من مىبريدند ( 2 ) و اينك اين من هستم اى پروردگارم در پيشگاه تو اى سرورم ! خاضع ، ذليل ، اندك و ناچيزم ، نه بىگناهم كه عذر خواهى كنم و نه قدرتمندم كه يارى جويم و نه حجتى دارم كه به آن تمسك نمايم و نه مىگويم كه مرتكب نشده و بدى نكردهام . و اى مولاى من ! اگر انكار كنم ، سودى برايم نخواهد داشت آن هم چگونه باشد در حالى كه همهء جوارحم در آنچه عمل كردهام بر من گواه باشند و به يقين و بدون شك مىدانم كه تو دربارهء امور عظيم از من خواهى پرسيد كه تو آن داور دادگرى هستى كه ستم نمىكنى و عدل تو مرا نابود مىسازد و فرار من از همه دادگرى تو است ، پس اى پروردگارم ! اگر عذابم دهى به سبب گناهانم خواهد بود بعد از حجتت بر من و اگر بر من ببخشى ، به حلم ، جود و كرمت
--> ( 1 ) از تو پوزش طلبم ( خ ل ) .