مىنمودند . ( 1 ) مجلس امام حسين عليه السّلام مجلس آن حضرت ، مجلس علم و وقار بود و به اهل علم از صحابه زينت مىيافت ، آنچه را از ادب و حكمت به آنها مىآموخت ، فرا مىگرفتند و آنچه را از احاديث جدش صلّى اللّه عليه و آله از او روايت مىكردند ، مىنوشتند . ( 2 ) مورخان مىگويند : مردم نزد وى جمع مىشدند و گرد او چنان فراهم مىآمدند كه گويى پرندگان بر سر آنها قرار داشت و از آن حضرت علم گسترده و حديث راستين را مىشنيدند « 1 » . ( 3 ) مجلس آن حضرت ، در مسجد جدش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بود و حلقه‌اى خاص خود داشت . مردى از قريش از معاويه پرسيد حسين را كجا مىيابد ؟ به او گفت : « هرگاه وارد مسجد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شدى و جمعى را ديدى كه گويى پرندگان بر سر آنها نشسته است ، آنجا حلقهء ( درس ) ابى عبد اللّه است « 2 » » . ( 4 ) « علايلى » مىگويد : « . . . مجلس وى جايگاه فرود دلها و محل رفت و آمد فرشتگان بود و آنكه در خدمتش مىنشست احساس مىكرد كه در حضور انسانى از نوع دنيايى و از ساخت دنيا ننشسته است كه با ترس از مقام ، شكوه و عظمتش وسايل آن امتداد مىيابد ، بلكه در حضورى مالامال از آرامش كه گويى فرشتگان در آن ، در حال رفت و آمد هستند نشسته است . . . « 3 » » . ( 5 ) شخصيت امام و بلندى جايگاه روحانيش ، دلهاى مسلمين و مشاعر آنان را

--> ( 1 ) الحقائق فى الجوامع و الفوارق ، ص 105 . ( 2 ) ابن عساكر ، ترجمة امام الحسين ، ص 212 . ( 3 ) اشعة من حياة الحسين ، ص 93 .