حضرت عمل كرد ؛ زيرا بنا به گفتهء مورخان ، آن حضرت با فقرا نشست و برخاست مىنمود و آنان را از نيكى و احسان خويش بهره‌ها مىرساند تا فقير را فقرش نيازارد و توانگر از ثروت خويش ناسپاس نشود . ( 1 ) 3 - ميان حضرت حسين و برادرش محمد بن حنفيه سخنى تند رد و بدل شد . پس محمد به منزل خود رفت و نامه‌اى به آن حضرت نوشت كه در آن آمده بود : « اما بعد : تو را شرافتى است كه من به آن نمىرسم و فضيلتى كه به آن دست نمىيابم . پدر ما على است كه در مورد آن نه تو را افضل مىدانم و نه تو مرا . و مادرم زنى است از بنى حنيفه در حالى كه مادر تو فاطمه دختر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مىباشد . و اگر زمين پر از زنانى همچون مادرم باشند ، با مادر تو برابرى نمىكنند ، پس هرگاه اين نامه‌ام را خواندى ، ردا و نعلين خود بپوش و به سوى من بيا و مرا خشنود ساز و مبادا كه من پيش از تو به فضيلتى دست يابم كه تو از من به آن شايسته‌تر هستى . . . » . هنگامى كه حضرت حسين عليه السّلام نامهء برادرش را خواند ، به سوى وى شتافت و او را خشنود ساخت « 1 » و اين از اخلاق بلند و ذات والايش بوده است . ( 2 ) 9 - رأفت و عطوفت از صفات پدر شهيدان اين بوده است كه نسبت به مردم ، بسيار عطوفت داشته و دست خود را براى كمك به هر نيازمندى پيش مىبرده و به هر صاحب حاجتى كمك مىرسانيده و هر كس را كه به وى پناه مىبرده ، پناه مىداده است . ( 3 ) « مروان » پس از شكست واقعهء جمل به آن حضرت و برادرش پناه برد ، در حالى كه وى از سخت‌ترين دشمنان بود و از آنان خواست كه نزد پدرشان از وى

--> ( 1 ) نهاية الارب 3 / 260 . الف باء 1 / 467 .