( 1 ) حريم خاندان رسالت و مخدّرات نبوت را ديد كه از درد مصيبتها مىناليدند و از شدت مرگبار تشنگى از او يارى مىجستند و او چاره‌اى براى رهايى آنان نداشت . آنگاه سبط پيامبر ، در برابر اين مصايب - كه هر موجود زنده‌اى را از خود بىخود مىساخت - ايستاد و سخن جاويدانش را كه از عمق ايمان و عظمت تصميمش برخاسته بود ، بر زبان آورد : « بر من آسان كرد آنچه را كه به من رسيده است ، اينكه خداى مىبيند . . . » . ( 2 ) آرى ، مصيبتهاى تو را خداى مىبيند و آنچه را از شدايد آن فجايع ، تحمل كردى ، در راه اسلام بوده است . سرورم ! اى پدر آزاد مردان ! خداوند در برابر آنچه از انواع محنتها و بلاهاى گوناگون تحمل كردى ، انواع كرامتها را به تو بخشيد ، در آخرت ، فردوس برين را از آن تو ساخت و تو را در جايگاه ارزشمندى از آن قرار داد كه هر چه خواهى ، بهره برى و تو را سيّد جوانان اهل بهشت و شفيع مطاع ساخت . ( 3 ) امّا در اين دنياى فانى ، ياد تو را پيوسته تازه و جاويدان و دنيا را سر به سر در برابر تو خاضع قرار داد كه تو سخن زمانه‌اى ، هر قدر كه روزها به شبها بپيوندند . ( 4 ) اما دشمنان تو ، تار و مار گشته و تاريخ آنها را در ناشناخته جاهايى از ننگ ، عار و نفرين مردم ، مدفون ساخته است . تو تنها مانده‌اى در گسترهء دنيا و قرين جاودانگى و سرود آزادگان در هر نسل ، تو پرچمى افراشته خواهى ماند تا مصلحان در رسيدن به آنچه مردم را سودمند باشد ، از تو هدايت گيرند و راه يابند .