اينكه امام از او راضى گشت « 1 » . ( 1 ) البته عذر وى در اطاعت از پدرش براى جنگ با حضرت امام امير المؤمنين عليه السّلام صورتى شرعى نداشته است ؛ زيرا اطاعت از والدين - بنابر آنچه در قرآن آمده است - در معصيت خدا مشروعيتى ندارد . ( 2 ) به هر حال ، حضرت امام حسين عليه السّلام مورد عنايت و تجليل مسلمين بوده است . مورخان مىگويند : آن حضرت در تشييع جنازه‌اى حاضر شد ، پس ابو هريره به سرعت رفت تا با جامه‌هاى خويش گرد و خاك را از پاى آن حضرت بزدايد « 2 » و مقداد بن اسود ، يار رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و يكى از پيشتازان نخستين در اسلام ، وصيت نمود كه پس از وفاتش ، از تركه‌اش 36 هزار به حضرت حسين پرداخت شود « 3 » . ( 3 ) صحابه دانستند كه امام حسين عليه السّلام بقية اللّه در زمين ، مثال والاى جدش بوده است و لذا نسبت به وى دوستى و احترام فراوان قايل شدند و براى تشرف به خدمت و زيارتش ، بر يكديگر پيشى مىجستند .

--> ( 1 ) اسد الغابة 3 / 234 - 235 . كنز العمال 11 / 343 . مجمع الزوائد 9 / 186 . ( 2 ) سير اعلام النبلاء 3 / 287 . و در كفاية الطالب ، ص 425 از ابى مهرام آمده است كه گفت : در تشييع جنازهء زنى بوديم و ابو هريره همراه ما بود . پس جنازهء مردى را آوردند و او آن را ميان جنازهء آن زن گذاشت و بر آنها نماز خواند . هنگامى كه بازگشتيم حضرت حسين خسته شد و در راه نشست . پس ابو هريره با گوشهء لباسش خاك را از پاهاى آن حضرت پاك مىكرد . حضرت حسين به او فرمود : « آيا چنين مىكنى ؟ » . ابو هريره گفت : مرا بگذار كه به خدا اگر مردم آنچه را من از تو مىدانستم ، آنها نيز مىدانستند ، تو را بر گردنهاى خود برمىداشتند . ( 3 ) سير اعلام النبلاء 1 / 389 .