كه بگوئيم امام ، در نخستين مرحلهء خلافت طرفدار سازش باشد زيرا مىبينيم كه امام در مواقع مختلف آمادگى خود را براى جنگ ابراز داشته و هرگز بسازش و صلح با دشمن تن در نمىداده است چنان كه در اين باره . بتفصيل سخن خواهيم گفت ( 1 ) اگر هم درستى اين خبر را بپذيريم بايد بگوئيم كه در ميان آن جمعيت ، گروه جنجالى و آشوبگر خوارج جا گرفته بودند كه ميخواستند اغتشاش و سراسيمگى راه بيندازند و مردم را با تهديد وقوع جنگ تازه بترسانند و از دور امام پراكنده سازند ، زيرا هيچ اعتقادى بخليفه جديد نداشتند ، ولى شيعيان خاص و ياران فداكار امام ، دلهائى سرشار از ايمان داشتند و نسبت به امام ، اطمينان و محبت و اخلاصى فراوان ابراز ميكردند . و اگر هم هيچ سخنى نباشد ، اگر اين خبر ، متضمن صلح باشد ، همچنين مسئلهء جنگ و ارادهء نبرد را نيز در بر دارد و از هر دو جانب سخن مىگويد هم از دوستى با كسى كه فرمان امام را بپذيرد و هم از جنگ با كسى كه از اطاعت سرپيچد چه از گروه خوارج باشد و چه از مردم شام و به همين جهت چنين شرطى بر خوارج گران مىآمد و آنها فقط طرفدار جنگ با شاميان بودند و مبارزه با گروه ديگرى جز اهل شام را نمىخواستند و ما پيش از آنكه پرده از چهرهء اين راز برداريم بتفضيل سخن ميپردازيم : ( 2 ) 1 - قبول خلافت گروهى از ناقدين تاريخ مىپرسند چرا امام در چنين موقعيت خطرناكى كه مسلمانان دچار آشوبها و تندباد ناگواريها بودند خلافت را پذيرفت و شايسته بود كه امام در اين كار شتاب نورزد و مدتى صبر كند تا ببيند چه پيش مىآيد و ما جواب آنها را به محقق فقيد مرحوم آل ياسين كه خداوند آرامگاهش را خرم نگه دارد وامىگذاريم .