اين در صورتى است كه فرض كنيم امام پيروز شود . ( 1 ) اما اگر حسن ( ع ) در اين جنگ شكست بخورد هر گوينده‌اى مىگويد با توجه باوضاع و احوال كه نشان ميداد شكست امام قطعى است چرا خود و يارانش را به مهلكه انداخت ؟ در صورتى كه معاويه به او پيشنهاد صلح كرد ، تا خونها ريخته نشود و امام سركشى كرد و نپذيرفت و اكنون هم مستوجب چنين سرنوشتى است . در چنين وقتى معاويه فرصت مىيابد كه نيرنگهاى خود و پدرش را كه از ديرباز درباره اسلام پنهان كرده بود آشكار كند و مردم را به جاهليت نخستين بازگرداند و دوباره پرستش لات و عزى تجديد گردد و براى خاندان پيغمبر راه چاره‌اى باقى نماند . با چنين بررسيهائى ، امام دريافت كه پذيرش صلح ، بهتر از بروز جنگ است و بدين جهت آن را پذيرفت ، تا نهاد نهانى معاويه برملا شود و آنچه را در دل دارد پيش از آنكه غالب يا مغلوب شود نمايان كند و جنگ هم بر مردم تحميل نگردد و بخونريزى كشانده نشوند . پيش از اين هم گفتيم كه معاويه در ظاهر مسلمان بود ولى در نهان با اسلام عداوتى عميق داشت و اين تظاهر بخاطر وجود مزاحمين و مخالفين بزرگى چون على ( ع ) و حسن ( ع ) بود كه او را مجبور ميكرد براى فريب مردم پردهء نازكى بر روى تبهكاريها و گناهان و انديشهء پليد خود بياويزد و دشمنى خود را با اسلام كه تا سر حد ريشه كن كردن دين و خاموش ساختن فروغ آن بود فعلا مكتوم دارد و اين كتمان بخاطر ترسى كه از توجه مردم به امام حسن و پدرش على ( ع ) داشت ادامه مىيافت . اكنون امام حسن ميدان را براى معاويه خالى مىكند و حكومت مسلمين را به او واميگذارد و از خصومت دست ميكشد تا معاويه آنچه را در نهاد سياه خود پنهان دارد آشكار كند و كفر و طغيانش را نشان