اشتغال خاطر و بدى حال و كوتاهى فرصت به من چنين مساعدتى را نميكند و شايد خدائى كه او را شأنى جليل است به من فرصتى بخشايد تا بتوانيم حق بيان را دربارهء اين حقيقت نهفته ادا كنم و از چهرهء درخشان آن ، پرده‌هاى اشتباه و استتار را بردارم تا حق ظاهر گردد و شعاع درخشان آن پرتو فشاند ، ولى در اين گفتار چاره‌اى نمىيابم جز آنكه بيان خويش را بحقيقت محض و برگزيده‌اى پايان بخشم . ( 1 ) جان كلام آنكه همان موقعيت و وظيفه‌اى كه در انقلاب حسين - سلام اللّه عليه - در مبارزه با عفريت زور گوى زمانش - يزيد - ايجاب ميكرد كه با وى بجنگد و كشتار كند تا اينكه خود و يارانش در اين مجاهدت ، جام مرگ سركشند و خاندان پيامبر خداى باسارت روند امكانات روزگار و اصول سياست و درست‌انديشى و قوانين پيروزى و درايت همچنان التزام داشت كه صرفنظر از فرمان خداوندى و مشيت ازلى ، چاره‌اى جز آن نباشد كه امام مجتبى ( ع ) هم با فرعون زمان خويش - معاويه - از در صلح در آيد . محققا اگر صلح حضرت حسن و قيام و شهادت خونين جناب حسين نبود ، از ديانت اسلام حتى اسم و رسمى هم بر جاى نمىماند و مجاهدات و فداكاريهاى رسول اسلام بنابودى ميگرائيد و بمردم جهان چيزى از خير و بركت و هدايت كه از نتايج حقايق اسلامى است نمىرسيد ، زيرا ابو سفيان و تخمه حرامش معاويه و كره بز او يزيد - كه نفرين خداوند بر آنان باد - با انديشه‌هاى ناپاك خويش ميكوشيدند و دست بهر گونه تزوير و خيانتى ميزدند تا رژيم پاك اسلام را نابود سازند و مردم را برسوم زشت جاهليت و پرستش بتهاى مردود برگردانند و به همين نكته دقيق در حديثى