و مراد آن حضرت اين است كه اگر كافر شويد شما و هركه در روى زمين است از جن و انس ضرر نمىرساند مگر به خود شما ؛ زيرا كه خدائى كه منزّه است ، بىنياز است از شكرگزارى شما و طاعت شما و او سزاوار ستايش است و بس ، و ذات او محموديست كه فرشتگان بلكه همه موجودات به زبان حال حمد او را مىكنند ، و كفران عايد خود شما مىشود ، ضرر آن زمانى كه از فضل او محروم شديد و از زيادتى انعام و اكرام او بازمانديد . حاصل كلام آن حضرت اين مىشود كه شما امام به حق را ترك كرديد ، و بيعت او را شكستيد و از گردن خود برداشتيد ، و راضى شديد به بيعت كردن با ابو بكر براى اينكه مىدانستيد امير مؤمنان عليه السّلام مداهنه و سستى در دين خدا نمىكند ، و در راه خدا از ملامت ملامت‌كننده باكى ندارد ، و شما را بر مرتكب شدن سختىهاى جهاد و غير آن فرمان مىدهد ، و امر مىكند شما را به ترك شهوت‌هائى كه به زينت‌هاى دنيا داريد ، و غنيمت‌ها را در ميان شما برابر قسمت مىكند ، و بالادست‌ها را به زير دست‌ها ترجيح نمىدهد ، و برترى نمىدهد رؤسا و اميران را بر زيردستان . و ابو بكر مرديست كه لينت دارد ، و تحت تأثير آنها واقع مىشود ، و در تقسيم فرق مىگذارد ميان آنها ، و مضايقه مىكند در امر دين براى خشنودى بندگان ، پس به اين جهت ايمان را ترك كرديد ، و از طاعت خدائى كه منزّه و پاك است بيرون رفتيد و اطاعت شيطان را اختيار كرديد كه بازگشت و بال آن نيست مگر براى خود شما . و قولها عليها السّلام ألا و قد قلت ما قلت على معرفة منّي بالخذلة التي خامرتكم ، و الغدرة التي استشعرتها قلوبكم ، و لكنّها فيضة النفس ، و نفثة الغيظ ، و خور القنا ، و بثّة الصدر ، و تقدمة الحجّة .