أحمد و غيرهم حديثا من النبي صلّى اللّه عليه و آله أن هذه الآية لمّا نزلت قالوا : يا رسول اللّه ، من هؤلاء ؟ قال : علي و فاطمة و ابناهما . و هذا كذب باتّفاق أهل المعرفة بالحديث ، و ممّا يبيّن ذلك أن هذه الآية نزلت بمكّة باتّفاق أهل العلم ، فإن سورة الشورى بجميعها مكّية ، بل جميع آل حميم كلّهن مكّيات . ثم فصّل تاريخ ولادة السبطين الحسنين إثباتا لاطّلاعه و علمه بالتاريخ « 1 » . يعنى : امّا قول علّامه كه گفته است خدا در شأن ايشان نازل فرمود قُل لا أَسْئَلُكُم عَلَيْه أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى اين گفته دروغ است ؛ زيرا كه اين آيه در سورهء شورى است و اين در مكّه نازل شده بدون شكّى پيش از آنكه تزويج كند على با فاطمه ، و پيش از آنكه زائيده شود براى او حسن و حسين . تا اينكه گفته است : طايفه‌اى از مصنّفين از اهل سنّت و جماعت و فرقهء شيعه از ياران احمد و غير ايشان حديثى را از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله ذكر كرده‌اند كه چون اين آيه نازل شد گفتند : اى رسول خدا ! مراد از قربى در آيه كيانند ؟ گفت : على و فاطمه و دو پسران ايشانند . و اين دروغ است به اتّفاق كسانى كه اهل معرفت به حديثند ، و آنچه واضح مىكند آن را اين است كه اين آيه در مكّه نازل شده است به اتّفاق اهل دانش بعلّت و دليل آنكه سورهء شورى همهء آن در مكّه نازل شده ، بلكه همهء سوره‌هاى حم در مكّه نازل شده . انتهى كلامه . پس از آن ابن تيميّه تفصيل داده است ولادت دو سبط آن حضرت حسن و حسين را در فصلى براى اثبات اطّلاع خود و تاريخ‌دانى او . جواب ياوه‌گوئىهاى ابن تيميّه اولا : در جواب هذيانات اين مرد متعصّب ناصبى مسلك گفته مىشود : احدى از آنهائى كه تفسير نوشته‌اند ، و هيچ‌يك از ارباب حديث تصريحى نكرده‌اند كه

--> ( 1 ) ابن تيميه ، منهاج السنّه ج 2 ص 250 .