فصل شانزدهم در پيرامون آيهء شريفهء قُل لا أَسْئَلُكُم عَلَيْه أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى اين آيه مباركه آيهء 23 از سورهء شورى است ، و مراد از الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى دوستى در حق خويشاوندان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله است ، كه خداى تعالى آن را مزد رسالت او و هدايت اهل ايمان قرار داده . و مراد از قربى اهل بيت پيغمبرند . مفسّرين خاصّه و بيشتر از بزرگان مفسّرين عامّه و ارباب حديث از ايشان در كتب خود بيان كرده‌اند . نگارندهء اين كتاب حسن مير جهانى طباطبائى به اندكى از بسيار آنچه در اين باب از كتب عامّه رسيده و روايت شده در اين اوراق بسط كلام مىدهم به چند حديث : حديث اول احمد بن حنبل در كتاب مناقب خود ، و ابن منذر ، و ابن ابى حاتم ، و طبرانى در معجم ، و ابن مردويه ، و واحدى ، و ثعلبى در تفسير خود ، و ابو نعيم در حلية الأولياء ، و بغوى در تفسير خود ، و ابن مغازلى در مناقب ، بسندهاى خودشان از ابن عبّاس روايت كرده‌اند كه گفت : لمّا نزلت هذه الآية قيل : يا رسول اللّه ، من قرابتك هؤلاء الذين وجبت علينا مودّتهم ؟