فصل دوّم در بيان ابتداى نور شريف آن حضرت است به سند معتبر از ابو ذر رضى اللّه عنه منقول است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود كه : من و على بن ابى طالب از يك نور آفريده شديم و تسبيح خدا مىگفتيم در جانب راست عرش پيش از آنكه خدا آدم را بيافريند به دو هزار سال ، چون خدا آدم را آفريد آن نور را در پشت او جا داد ، و چون در بهشت ساكن شد ما در پشت او بوديم ، چون نوح در كشتى سوار شد ما در پشت او بوديم ، چون ابراهيم را در آتش انداختند ما در پشت او بوديم ، پيوسته حق تعالى ما را از اصلاب پاكيزه منتقل مىگردانيد به رحمهاى پاك و مطهّر تا رسيديم به سوى عبد المطلّب ، پس آن نور را به دونيم كرد ، و مرا در صلب عبد الله گذاشت ، و على را در صلب ابو طالب گذاشت ، و به من پيغمبرى و بركت داد ، و به على فصاحت و شجاعت داد ، و از براى ما دو نام از نامهاى مقدّس خود اشتقاق نمود ، پس خداوند صاحب عرش محمود است و من محمّد ، و خداوند بزرگوار اعلى است ، و برادرم على است ، پس مرا براى رسالت و پيغمبرى ستود و على را براى وصايت و امامت و حكم به حق در ميان مردم « 1 » . به سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام منقول است كه : محمّد و على دو نور بودند نزد خداوند عالميان دو هزار سال پيش از آنكه حق تعالى خلايق را ايجاد نمايد ، چون ملائكه آن دو نور را ديدند يكى را اصل يافتند و از آن شعاعى لامع گرديده بود كه

--> ( 1 ) علل الشرايع 134 .