فضيل بن يسار پرسيد كه : آيا شما شيعيان در مجالس با يكديگر مىنشينيد و حديث ما را ذكر مىكنيد ؟ گفت : بلى فداى تو شوم ، حضرت فرمود : من آن مجالس را دوست مىدارم ، پس زنده گردانيد امر ما را اى فضيل ، و خدا رحمت كند كسى را كه احاديث ما را ذكر كند ، امر ما را و دين ما را زنده بدارد ، اى فضيل ! هر كه ما را ياد كند يا ما را نزد او ياد كنند و از ديدهء او مثل پر مگسى آب بيرون آيد ، خدا گناهان او را بيامرزد اگر چه مانند كف دريا باشد « 1 » . و ابن قولويه و برقى نيز اين حديث را به سندهاى معتبره از آن حضرت روايت كرده‌اند « 2 » . ايضاً به سند معتبر روايت كرده‌اند از آن حضرت : هر كه ما نزد او مذكور شويم و از ديده‌هاى او آب جارى شود ، حق تعالى روى او را بر آتش جهنّم حرام گرداند « 3 » . و ابن بابويه به سند حسن از حضرت امام رضا عليه السّلام روايت كرده است كه : آن حضرت به ريّان بن شبيب گفت : اگر خواهى كه در درجات عاليهء بهشت با ما باشى ، پس براى اندوه ما اندوهناك شو و براى شادى ما شاد شو ، و بر تو باد به ولايت و محبّت ما ، كه اگر مردى سنگى را دوست دارد حق تعالى در روز قيامت او را با آن سنگ محشور مىگرداند « 4 » . و ايضاً به سندهاى معتبر روايت كرده است كه : حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه : حق تعالى مطّلع شد بر زمين و ما را از جميع خلايق اختيار كرد ، و از براى ما شيعه‌اى چند اختيار كرد كه يارى مىكنند ما را ، و شاد مىشوند براى شادى ما ، و اندوهناك مىشوند براى اندوه ما ، و مالها و جانهاى خود را براى ما صرف مىكنند ، ايشان از مايند و بازگشت ايشان به سوى ماست « 5 » . و سيّد ابن طاووس روايت كرده است كه : ائمّهء طاهرين عليهم السّلام فرمودند : هر كه در مصيبت ما بگريد و صد كس را بگرياند پس بهشت براى اوست ، و هر كه بگريد و پنجاه كس را

--> ( 1 ) قرب الاسناد 36 . ( 2 ) كامل الزيارات 103 . ( 3 ) كامل الزيارات 104 . ( 4 ) امالى شيخ صدوق 112 . ( 5 ) خصال شيخ صدوق 635 .