سختى و خشونت و شدت برخاست و رشد كرد . شمشيرها از نيام‌ها برق زد و عمر همراه با گروهش كوشش كردند كه از درب ( منزل فاطمه ) بگذرند ناگهان فاطمه ( ع ) با حالتى از خشم در مقابلشان ظاهر شد و با لحنى ملامت‌آميز فرياد زد : « شما بدن رسول خدا را با ما گذاشتيد و بدون مشورت با ما و محترم شمردن حقوق ما در ميان خودتان تصميم گرفته‌ايد . در مقابل خداوند ، مىگويم يا فورا از اينجا خارج شويد و يا با موهاى پريشان و ژوليده به پيشگاه خداوند عرض‌حال مىبرم . » اين امر اوضاع را به بحرانىترين وضع رساند و دار و دسته ابو بكر بدون بدست آوردن بيعت ( 67 ) از على ( ع ) مجبور به ترك خانه شدند . از اينرو وى نتوانست براى مدت زيادى مقاومت كند و مىبايست قبل از اينكه زور و فشار در كار بيايد تسليم شود . روايت‌ها اغلب در مورد زمانى كه او با ابو بكر مصالحه كرد متناقض مىباشند . بطريق يك يا دو روايت تاريخى پيش پا افتاده خيلى ضعيف كه بروشنى بازتاب گرايش مذهبى است ، على ( ع ) فورا با ابو بكر بيعت كرده و فقط از اينكه با او مشورت نشده بود گله داشت . طبق گفته بعضى ديگر او در همان روز ، ولى با اجبار و اكراه و با ايمان باينكه تنها او شايستگى احراز اين مقام را داشت بيعت كرد . ولى بنا به متعارف‌ترين روايات نقل شده كه مىبايد به جهت مدرك تاريخى جامع و شرايط محيطى به عنوان رواياتى موثّق پذيرفته شوند على ( ع ) تا هنگام مرگ فاطمه ( ع ) ، يعنى تا شش ماه بعد ، خود را كنار كشيد ( 68 ) . از آن پس با تأكيد بر اينكه على ( ع ) مىبايست انتخاب مىشد گروهى از پيروانش از ميان مهاجرين و انصار كه براى مدتى قبول جانشينى ابو بكر را به تأخير انداخته بودند ناچار به تسليم شدند . آنان بتدريج ، يكى پس از ديگرى با اوضاع مصالحه كردند و با ابو بكر بيعت نمودند . اسامى و تعداد آنها در مآخذ گوناگون متفاوت است ولى ممتازترين و متعارف‌ترين آنها كه در اكثر مآخذ به ثبت رسيده‌اند به صورت ذيل‌اند . ( 69 ) 1 - حذيفة بن اليمان ( 70 ) ، يكى از حليف‌هاى مدينه از قبيله اوس و يكى از ممتازترين صحابى پيامبر ، كسى كه بعنوان مجاهد بزرگ در جنگ احد شركت