اوست كه جانشين او خواهد شد و در طول زندگى پدر ساكت ( صامت ) ( 21 ) است . امام صامت تا هنگام رحلت پدرش از موقعيّت متعالى خود بىخبر مىماند ، زيرا تنها در آن موقع است كه نوشته‌هاى مقدّس و اسرار دين به دو واگذار مىشود . هنگامى كه عمر پدر سپرى شود ، پسرش بلافاصله جاى او را مىگيرد و حجّت خداوند بر بشر مىگردد . ( 22 ) همچنان كه پيش از اين خاطرنشان شد ، امام به منظور اينكه بتواند حق خود را بر اساس اصل نص به امامت اثبات كند ، بسيار منطقى بود تا قبل از هر چيز بر حقّ على ( ع ) به رهبرى روحانى جامعه و به عنوان وصى محبوب الهى پيامبر تأكيد نمايد . در عين حال ، اين مطلب ، سخن تازه‌اى نبود . على ( ع ) خود پس از رحلت پيامبر تا هنگام شهادتش به كرات به احقاق حقّ خود پرداخت و از آن پس حسن ( ع ) ، حسين ( ع ) ، زين العابدين ( ع ) و محمد باقر ( ع ) هرگز هيچ‌گونه فرصتى را براى اظهار حق و برترى على ( ع ) به وراثت پيامبر از دست ندادند . امام ششم كه از شرايط بهتر سياسى و اجتماعى از پيشينيان خود برخوردار بود ، تنها به تفسير و شرح و نظم دادن به مفاهيم و آرمانهايى كه تا آن زمان در شكل ابتدايى معرفى شده بود ، مبادرت كرد . از اينرو ، وى همچون پدرش به تفسير آيات زيادى از قرآن كه انتصاب على ( ع ) را به امامت اثبات مىكرد ، پرداخت . آيات فراوانى كه در اين رابطه مآخذ شيعى نقل كرده‌اند ، ( 23 ) آياتى است كه همه مسلمين آنان را بمنزله آيات متشابهات قبول دارند . آيات متشابه ، آيات غير روشنى هستند كه نيازمند به تفسير و تأويل مىباشند . در مقابل آن آيات محكمات است ، آيات روشن و محكم و استوارى هستند كه در آن تفسير و تأويل هيچ محلى از اعراب را ندارد . در قرآن كريم چنين مىخوانيم : « اوست خدايى كه قرآن را به سوى تو فرستاد كه برخى از آن كتاب آيات محكم است كه آنها اصل و مرجع ساير آيات كتاب خواهد بود و برخى ديگر آياتى است متشابه . . . . تأويل آنها را كسى جز خدا نداند و اهل دانش گويند كه ما به همه آن كتاب گرويديم كه همه محكم و متشابه قرآن از جانب پروردگار ما آمده است . » ( 24 )