11 آئين امامت در فصل گذشته ، به تفصيل به شرح چگونگى سركوبى مدّعيان فعّال خاندان على ( ع ) پرداختيم و توضيح داديم كه چگونه نهضتهاى مردمى آنها ، ظاهرا يكى پس از ديگرى سقوط كرد و عباسيان پايه‌هاى حكومت خود را به عنوان تنها قدرت سياسى و مذهبى با استوارى تحكيم بخشيدند . جريان تشبّه به نظام حكومتى به تدريج به حركت در آمد ، و اكثر جريانات مخالف كه در گروه‌هاى سياسى - مذهبى و يا مذهبى - سياسى نمايان مىشدند به تدريج جذب قدرت شدند و تحت توجّهات عاليه حكومت ، به صورت تركيبى كه جماعت شناخته مىشود در آمدند و لزوما از دستگاه عباسيان حمايت كردند و به نوبه خود ، عباسيان هم از آنها جانبدارى نمودند . در اين جريان ، وظيفهء استراتژيكى امام صادق ( ع ) ، از طرفى حفظ آرمان اساسى تشيّع از جذب به تركيب پديدار شده بود . و از طرف ديگر ، خالص كردن و ناب نمودن آن از تمايلات افراطى و عمل‌زدگى در داخل به حساب مىآمد . ازينرو شرايطى كه در دوران امامت امام جعفر صادق ( ع ) وجود داشت ، فرصتى منحصر به فرد براى او پديد آورد . فرصتى كه براى پدر و جدّش ، به منظور بيان و