شده 113 / 732 - 731 ( 77 ) و جديدترين آن 126 / 744 - 743 ( 78 ) مىباشد . در عين حال ، محتمل‌ترين آن سال 117 / 735 است . كه يعقوبى ( 79 ) آن را ارائه داده است . هيچ‌گونه شكى وجود ندارد كه هنگام قيام زيد در كوفه ، امام باقر ( ع ) رحلت كرده بود ولى در زمانى كه هنوز موقعيّت امام جعفر صادق ( ع ) بطور كامل تثبيت نشده بود مدت زمان زيادى از رحلت آن حضرت نمىگذشت . شهرستانى گويد كه برخى از پيروان امام باقر ( ع ) رحلت او را قبول نداشتند و منتظر رجعت ( بازگشت ) او بودند . ( 80 ) به نظر مىرسد كه اين گروه همان كيسانيه سابق باشند كه ابو هاشم را ترك كرده و به پيروى امام باقر ( ع ) گردن نهاده بودند . در عين حال ، اگر اين خبر صحيح باشد ، دليل ديگرى بر اين مطلب است كه امام باقر ( ع ) در طول زندگيش به عنوان امام از سوى گروهى از مردم پذيرفته شده بود . نوبختى پيروان او را « الباقريه » طبقه‌بندى مىكند . ( 81 ) كه پس از رحلتش به « الجعفريه » كه از نام امام جعفر صادق ( ع ) فرزند و جانشين او مشتق مىشود معروف شدند . ( 82 ) در عين حال اين عناوين را آن چنان كه در معنى لغوى براى ذكر پيروان اشخاص بخصوصى به كار مىرود نبايد در نظر گرفت بلكه بايد آنها را در رابطه با يك فرقه به كار برد . امام محمد باقر ( ع ) در زمان رحلتش مدت نوزده سال امامت كرده بود و ميراث امامت خود را براى فرزند و جانشين خود جعفر صادق ( ع ) نهاد كه اكنون توجّه خود را به او معطوف مىداريم .