از جهت مقابل مزاحم بن حريث جلو آمد و گفت : « من با تو خواهم جنگيد ، من از دين عثمان هستم . » نافع پاسخ متقابل داد : « نه ، تو دين شيطان را دارى . » ( 82 ) 3 - وقتى كه زهير بن القين براى جنگ به ميدان آمد گفت : « من زهيرم ، پسر قين هستم ، من با شمشيرم از حسين ( ع ) دفاع خواهم كرد و او را محافظت خواهم نمود . » سپس به سوى حسين برگشت و گفت : « من به راه راست رهنمون خواهم شد ، روزى كه پدربزرگت پيامبر را ملاقات كنم و [ روزى كه ] حسن ( ع ) و على مرتضى ( ع ) و كسى را كه دو بال دارد [ اشاره به جعفر طيار ] را زيارت كنم . » ( 83 ) اشعار جنگى ( رجز ) كه مبارزان از دو سومى خواندند مطالعهء بسيار مفيدى در كشف حقايق تاريخى بوده و نكات بسيار مهمى را به ما مىفهماند . در اينجا براى رعايت اختصار به نقل سه تا از آنان اكتفا كرديم در عين حال ، اين اظهار نظرها دليل كافى بر اين حقيقت است كه گرايش فكرى تشيّع در ميان كسانى كه مرگ با حسين ( ع ) را انتخاب كردند كاملا فعال بوده است . سخن حرّ كه حسين ( ع ) امام است ، بهترين افراد مكّه است و بيانات نافع و زهير به اين كه آنان پيرو مذهب على ( ع ) هستند و در راه هدايت قرار دارند كاملا گويا است و نياز به توضيح بيشترى ندارد . در عين حال ، با اظهار نظر پيروان حسين ( ع ) به اين كه آنان پيرو دين على ( ع ) هستند اين مطلب تداعى مىشود كه منظور آنان از اين اصطلاح دقيقا ابراز مفهوم مذهبى بوده است . در مقابل كسانى كه خود را با همان نام در صفين و جمل و ديگر مناسبت‌ها با على ( ع ) در زمينه‌هاى سياسى مىخواندند و كسانى كه با تغيير اوضاع و شرايط فرصت‌طلبانه رنگ عوض مىكردند و اكنون براى قتل فرزند على ( ع ) آمده بودند . از سوى ديگر ، با نگاهى به اين نقل قول‌ها كه در فوق ذكر شد درمىيابيم كه در سراسر حادثه كربلا پيروان حسين ( ع ) وابستگىها و تمايلات آئينى و مذهبى خود را پيوسته نشان دادند و آن را با به كار بردن مذهب على ( ع ) اعلام كردند . اين تمايلات در طول زمان همچنان كه پس از اين خواهيم ديد ، به شكل مستحكمترى از