استراتژى خود را آماده كرد . به عقيدهء او ، به خاطر خاندان و موقعيّتش ، حقّ هدايت و رهبرى مردم و برانگيختن احترام آنها را داشت . به هرحال ، اگر اين حقّ مورد حمله قرار مىگرفت ، وى مشتاق بود تا خود را فدا كند و در راه هدفش بميرد . او مىدانست كه نيروى نظامى تنها ، نمىتواند عمل و وجدان اسلامى را حفظ كند . از نظر او ، نياز به تكان سخت و جنبش قلوب و احساسات وجود داشت . بدين خاطر بود كه وى تصميم گرفت تا با قربانى كردن خود و اصحابش و تحمّل مصائب و رنج‌هاى فراوان به هدف نائل شود . فهم اين مطلب ، به ويژه براى كسانى كه اعمال و كردارهاى حماسى و جانبازىها را ستايش مىكنند ، مشكل نيست . براى نمونه سقراط ، مرگ را براى آرمان‌هاى خود پذيرفت و بالاتر از آن عيسى ( ع ) ، براى رهايى آدميان خود را قربانى كرد . از اين لحاظ بايد در پاسخ حسين ( ع ) به افراد خيرخواهى كه او را اندرز مىدادند تا به عراق نرود دقت كرد . همچنين اين موضوع روشن خواهد شد كه چرا حسين ( ع ) با وجود نصيحت ابن عباس ، كودكان و زنان خود را به همراه برد و اگر هم اصرار به اجراى چنين طرحى داشت حد اقل نبايد خانواده خود را به همراه ببرد . حسين ( ع ) با آگاهى كامل از وسعت ماهيّت وحشيانه نيروهاى ارتجاعى مىدانست كه پس از شهادتش ، امويان زنان و كودكان را اسير خواهند كرد ، و آنان را در راه بين كوفه و دمشق حركت مىدهند . كاروان اسراى خاندان بلافصل پيامبر ، پيام حسين ( ع ) را تبليغ مىكند و قلوب مسلمانان را به تفكّر و انديشه دربارهء اين تراژدى وامىدارد . اين موضوع مسلمانان را به تفكّر در كل امر واداشته و وجدان آنها را بيدار مىسازد . و اين دقيقا همان چيزى بود كه اتفاق افتاد . حسين ( ع ) در هدف خود موفّق شد . امروز كار مشكلى است تا دقيقا تاثير اقدام حسين ( ع ) را بر اخلاق و شيوهء تفكّر اسلامى ارزش‌يابى كنيم زيرا اين شيوه غالب شد . اگر حسين ( ع ) وجدان مسلمين را با اين روش كوبنده تكان نداده و بيدار نكرده بود ، چه كسى مىداند كه آيا شيوه زندگى يزيد در جامعه مسلمين معيار رفتار اسلامى مىشد ، رفتارى كه نواده پيغمبر آن را تائيد و تصديق كرده و پذيرفته بود . بدون شكّ پس از اين كه سلطنت يزيد در اسلام حكم فرما شد و ويژگى