اين موضوع امرى كاملا طبيعى بود زيرا مآخذ به وضوح بيان مىدارند كه : « حسين ( ع ) در ميان مردم حجاز خيلى عزيزتر و مورد احترام بيشترى از ابن الزبير بوده است و ابن الزبير مىدانست كه مردم اين ديار تا زمانى كه حسين ( ع ) در آنجا اقامت دارد از او پيروى نخواهند كرد . » ( 5 ) تمايلات مردم به حسين ( ع ) آنچنان زياد بود كه پس از ورودش مردم با امامت او نماز گزاردند . طواف كعبه را با او انجام دادند و ترجيح مىدادند كه بيشتر اوقات برگرد او بمانند . حسين ( ع ) ، همچون برادرش حسن ( ع ) ، از دو سو از پيامبر ( ص ) و على ( ع ) ، نسب مىبرد و اكنون پس از مرگ برادرش ، تنها نامزد خلافت از خاندان پيامبر بود . ولى با وجود اين ، در سالهاى قبل براى احقاق حق خود اقدام اندكى انجام داده بود و خود را به اتخاذ موضع‌گيرى منفى در مقابل انتصاب يزيد محدود كرده بود . همچنين به موجب معاهده حسن ( ع ) با معاويه ، تا زمانى كه او زنده بود ، امكان هيچ‌گونه اقدامى برايش مقدور نبود . وى به شيعيان كوفه ، زمانى كه در مورد قيام گرد او جمع شدند ، اين مطلب را توضيح داد . مرگ معاويه موقعيّت را تغيير داد از طرفى ، حسين ( ع ) اكنون از تعهّدات معاهده برادرش آزاد بود و از طرفى ديگر ، با تقاضاى اصرارآميز شيعيان به ارشاد و رهبرى فعّال آنان مواجه مىگرديد . اين گروه به مجردى كه خبر مرگ معاويه را دريافتند ، ملاقاتهاى زيادى برگزار كردند و حمايت مجدد و پرحرارت خود را به حسين ( ع ) بيان داشتند . آنان نامه‌هاى متعدد و فرستادگان پىدرپى ، به سوى حسين ( ع ) فرستادند و پافشارى مىكردند كه حسين ( ع ) به كوفه بيايد و رهبرى آنها را به عهده بگيرد زيرا آنان امامى جز او ندارند . اولين نامه را حسين ( ع ) در تاريخ 10 رمضان سال 60 / 15 ژوئن 680 وصول كرد كه اين نامه توسط اشخاص زير امضاء شده بود : سليمان بن صرد الخزاعى ، المسيب بن نجبه ، رفاعه بن شداد ، حبيب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه . در اين نامه كه بنام شيعيان و مسلمانان كوفه امضاء شده بود چنين مىخوانيم : « ما خداوند بزرگ را شكر گزاريم كه حكومت ظالمانه دشمنت را برانداخت ، كسى كه قدرت را براى حكمرانى بر اين جامعه ، بدون اينكه هيچ‌گونه حقى داشته