( 1 ) اين بيت از عمرو بن معدى كرب است و در اين روايت ( عجّت نساء بنى زياد ) آمده است . و نقل كرده‌اند كه مروان اين شعر را خواند : ضرب الدّوسر فيهم ضربة * اثبتت اوتاد ملك فاستقر « 1 » ( 2 ) قول سوم آن است كه در دمشق است ، ابن ابى الدّنيا نقل كرده ، مىگويد : سر حسين را در خزانهء يزيد در دمشق پيدا كردند و آن را كفن كردند و در باب الفراديس دفن نمودند و بلاذرى نيز در تاريخ خويش اين چنين نقل كرده ، مىگويد : او در دمشق در دار الإماره است واقدى نيز همين گونه متذكّر است . ( 3 ) قول چهارم آن است كه در مسجد رقّه در شهر مشهور رقّه كنار رود فرات است ، اين قول را عبد اللّه ابن عمر وراق در كتاب « المقتل » نقل كرده ، مىگويد : وقتى كه سر را مقابل يزيد بن معاويه گذاشتند گفت : اين سر را عوض سر عثمان به نزد آل ابى معيط خواهم فرستاد كه آنها در رقّه بودند و نزد ايشان فرستاد و آنها در يكى از خانه‌هايشان دفن كردند و بعدها اين خانه جزء مسجد جامع شد . اضافه مىكند : محل دفن سر كنار درخت سدرى است كه آنجا هست و اين شهر ( رقه ) مانند شهر ( رقه ) كنار رود نيل زمستان و تابستان آن هميشگى است ! ( 4 ) قول پنجم آن است كه خلفاى فاطمى آن را از باب الفراديس ( دمشق ) به عسقلان منتقل كردند و سپس به قاهره بردند و هم اكنون آنجاست و صحن بزرگى دارد و به طور اجمال زيارتگاه است ، بنابراين سر يا پيكر مقدسش هر جا كه باشد ، او در قلبها جا دارد و دلهاى دوستان جايگاه اوست و هميشه در خاطره‌ها زنده است ، يكى از استادان ما در اين باره سروده است : لا تطلبوا لمولى حسين * بارض شرق او بغرب و دعوا لجميع و عرجوا * نحوى فمشهده بقلبى « 2 »

--> در جنگ أرنب فغان كردند ( ارنب جنگى بود كه بين بنى زبيد و بنى زياد اتفاق افتاد و بنى زياد مغلوب شدند ) - م . ( 1 ) آن شير در ايشان ضربتى وارد كرد كه پايه‌هاى سلطنت را محكم ساخت و استوار نمود . ( 2 ) مولايم حسين ( ع ) را در زمين خاور و باختر جستجو نكنيد ! و همه جا را رها كنيد ، به سمت من توجه كنيد كه مشهد او در دل من است !