نيزه كردند و مطابق عادت ، نگهبانان از آن حراست مىكردند و نيزه را به ديوار دير تكيه دادند ، ( 1 ) همين كه نيمه شب راهب ديد نورى از طرف آن سر به سمت آسمان مىتابد ، نزد آن قوم آمد و گفت : شما كه هستيد ؟ گفتند : ما ياران ابن زياديم ، گفت : اين سر از آن كيست ؟ گفتند : سر حسين بن على بن ابى طالب ، پسر فاطمه دختر رسول خدا ( ص ) است پرسيد : پيامبر شما ؟ گفتند : آرى ! گفت : شما مردمان بدى هستيد ، اگر مسيح پسرى داشت او را در كاسهء چشممان جا مىداديم ، سپس گفت : آيا مىتوانم از شما درخواستى بكنم ؟ گفتند : چه درخواستى ؟ گفت : ده هزار دينار نزد من است شما بگيريد و آن سر را به من بدهيد و تمام شب نزد من باشد و وقت حركتتان او را بگيريد ، گفتند : مانعى ندارد ، سر را به او دادند و او نيز دينارها را داد ، راهب سر را گرفت و آن را شست و معطّر كرد و روى زانويش گذاشت و تمام آن شب را همچنان نشسته بود و گريه مىكرد همين كه صبح فرا رسيد ، گفت : اى سر ! من اختيار چيزى جز خودم را ندارم و گواهى مىدهم كه خدايى جز خداى يكتا نيست و جدّت محمد رسول خداست و گواهى مىدهم كه من غلام و بندهء توأم ! بعدها دير را با آنچه در آنجا بود ترك گفت و خادم اهل بيت شد . ( 2 ) ابن هشام در سيرهء خود مىنويسد : آنگاه سر را برداشتند و حركت كردند همين كه نزديك دمشق رسيدند به يكديگر گفتند : بياييد تا آن پولها را تقسيم كنيم مبادا يزيد ببيند و آنها را از ما بگيرد پس كيسه‌ها را برداشتند و باز كردند ديدند سكه‌هاى زر تبديل به سفال شده و در يك سمت ديوار نوشته شده است : « وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ . . . « 1 » » و در سمت ديگر : « وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ » « 2 » از اين رو آنها را به داخل رود بردا « 3 » ريختند ! ( 3 ) هشام بن محمد مىگويد : وقتى كه زنان را به مجلس يزيد وارد كردند ، مردى از اهل شام نگاهى به فاطمه دختر حسين ( ع ) كرد و او دخترى نيكو بود به يزيد گفت : اين دختر را به

--> ( 1 ) ابراهيم ( 14 ) آيهء 42 : و گمان مبر كه خدا از كارهاى ستمگران غافل است ( نه ، بلكه كيفر ) آنها را . . . ( 2 ) شعرا ( 26 ) آيهء 22 : و به زودى آنها كه ستم كردند مىدانند كه بازگشتشان به كجاست . ( 3 ) نام رودى است در دمشق كه از كوههاى زبدانى سرچشمه مىگيرد .