( 1 ) و فرمود : « هر كه آرزوى دراز داشته باشد ، كردارش بد شود و گناهى كه تو را ناراحت سازد بهتر است از كار نيكى كه تو را شادمان سازد و باعث خودبينى تو گردد » . ( 2 ) و فرمود : « روزگار بدنها را فرسوده و آرزوها را تازه مىكند و مرگ را نزديك و آرمانها را دور مىگرداند ، هر كه به روزگار دست يافت گرفتار رنج است و هر كه آن را از دست داد دچار سختى شد » « 1 » . ( 3 ) و فرمود : « شگفتا از كسى كه نااميد مىشود در حالى كه استغفار با اوست » « 2 » . ( 4 ) و فرمود : « روى زمين دو وسيلهء امن و امان بود : يكى رسول خدا ( ص ) كه از اين عالم رفت پس به وسيلهء ديگر چنگ بزنيد و آن استغفار است كه خداى تعالى فرموده است : « وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ ، وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ » « 3 » « 4 » . ( 5 ) و فرمود : « هر كه بين خود و خدا را اصلاح كند ، خداوند بين او و مردم را اصلاح مىكند . و هر كه براى آخرتش كار كند خداوند امر دنياى او را كفايت مىكند و هر كه پند پنددهنده‌اى باشد ، از طرف خداوند ، پاسدارى خواهد داشت » « 5 » . ( 6 ) و فرمود : « بسا كسى كه با احسان و بخشش خداوند به او اندك اندك به عذاب خدا نزديك شده و بسا كسى كه با پرده‌پوشى خدا مغرور گشته و به گفتار نيك مردم گول خورده است و چه دور است بين دو نوع عمل ؛ عملى كه لذّتش از بين مىرود ولى پيامدش باقى و عملى كه سختيش از ميان رفته و پاداشش مىماند » « 6 » . ( 7 ) و فرمود : « نزول رزق را با صدقه بخواهيد « 7 » ، پس كسى كه به دريافت عوض باور دارد به بخشندگى دست و دلباز است » « 8 » . ( 8 ) و فرمود : « به كسى كه چهار چيز دادند از چهار چيز نااميد نگشت . آن كه مأمور به دعا كردن است از رواى خواسته‌اش نااميد نشود و به كسى كه دستور توبه دادند ، از پذيرش آن

--> ( 1 - 2 - 3 ) در نهج البلاغه ( صبحى صالح ) به شمارهء 72 ، 87 ، 88 با اندك تفاوتى نقل شده است - م . ( 4 ) انفال ( 8 ) آيهء 33 : خداوند تا تو در ميان آنهايى ، ايشان را عذاب نمىكند و تا آنها استغفار كنند ، عذاب‌كننده ايشان نيست . ( 5 - 6 - 7 - 8 ) در نهج البلاغه ( صبحى صالح ) به شمارهء 89 ، 116 ، 135 ، 137 ، 138 ، با اندك تفاوتى آمده است - م .