بسوى بهشت برين امام ابو الحسن على الهادى عليه السّلام از دست طاغوتهاى بنى عباس با انواع غمها و مصائب كشنده روبرو بود . آنها هر چه توانستند از ظلم و تعدّى نسبت به آن حضرت دريغ نكردند ، در آن ميان متوكل از همه بيشتر نسبت به آن بزرگوار كينه و ستم روا داشت ؛ امام را از مدينه به سامرا منتقل كرد و به اقامت در آنجا مجبور نمود و با انبوهى از نيروهاى اطلاعاتى و امنيّتى خود ، خانهء آن حضرت را زير نظر داشت ، به طورى كه نفس كشيدنهاى او را مىشمردند ، از استفادهء دانشمندان ، راويان و فقها از زلال علوم آن حضرت و نقل فتواها و نظرات آن بزرگوار مانع مىشدند و به اين ترتيب متوكل نسبت به علم و دانش ، مرتكب جنايت بىنظيرى شد . همچنان كه دستور محاصرهء اقتصادى داد و از رساندن حقوق شرعى - كه از همه جاى كشور پهناور اسلامى و از خارج كشور مىرسيد - به دست امام جلوگيرى كرد ، و آن حضرت را در تنگناى مالى كشنده‌اى قرار داد ، به مأموران و جاسوسانش دستور داده بود كه گاه‌وبيگاه منزل امام را بازرسى كنند ؛ شايد در آنجا اسلحه و يا نوشته‌هايى بر ضد حكومت پيدا شود تا بدان وسيله خون آن حضرت را بريزد مگر آن كه هيچ چيزى پيدا نشود ، و گاه دستور مىداد امام عليه السّلام را در هر حالى كه هست دستگير كرده و به نزد وى ببرند ، و يك مرتبه آن حضرت را به حضور وى بردند در حالى كه او مست باده بود و جامها و پياله‌هاى شراب در مقابلش گسترده و دسته‌هاى نوازندگان مرد و زن اطراف او را گرفته بودند . امام